“โอ้? เรื่องใหญ่อะไร?”
ตีโม่ขมวดคิ้ว มองไปที่ลั่วซือ: “ทำไมลุกลี้ลุกลนนัก?”
“ท่านเจียง… ท่านเจียงทุบศิลาจัดระดับแตกเป็นชิ้นๆ”
ลั่วซือพูดด้วยน้ำเสียงขื่นขม “ตอนนี้ประกาศไปทั่วทั้งวิทยาลัยแล้ว!”
“หา?”
ตีโม่ฟังแล้วก็ตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นสีหน้าก็แปลกประหลาด
แตกเป็นชิ้นๆ?
เจียงเสี่ยวไป๋ ดุดันกว่าที่เขาคิดไว้เสียอีก
ครู่ต่อมา ตีโม่เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม: “แบบนี้ก็ดี ไอดีเสมือนหมายเลขแปดของเขาและชื่อเสียงของเขา จะได้ดังสนั่นไปทั่ววิทยาลัย!”
“แล้วจะไม่มีใครสงสัยเหรอว่าหมายเลขแปดก็คือตัวท่านเจียงเอง?”
ลั่วซือค่อนข้างกังวล
มันใหญ่เกินไปแล้ว
“ไม่!”
ตีโม่ยิ้ม และถึงกับยืนยันหนักแน่น: “เขาแยกแยะได้!”
เขาเห็นการเปลี่ยนแปลงของพลังเหนือธรรมชาติของเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยตาตัวเอง
คนหนึ่งใช้พลังเหนือธรรมชาติ อีกคนยังคงใช้วิชายุทธ์แบบที่เขาแสดงให้เห็นที่แผนกฝึกสอน
งั้นก็ไม่มีใครสงสัย
เพราะใครจะไปเชื่อว่า คนที่แสดงออกต่างกัน แต่แข็งแกร่งได้ถึงขนาดนี้ จะเป็นคนเดียวกัน?
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเห็นกับตาตัวเอง
เขาเองก็ไม่มีทางเชื่อ
เมื่อเห็นตีโม่แน่ใจขนาดนั้น ลั่วซือก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกและพูดว่า: “ท่านครับ งั้นผมไปก่อนนะ!”
พูดจบ ลั่วซือก็ปิดประตูห้องแล้วจากไป
พูดจบ ลั่วซือก็ปิดประตูห้องแล้วจากไป
ส่วนตีโม่ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าแก่ชราเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
ดี!
เจียงเสี่ยวไป๋นำความประหลาดใจมาให้เขาอีกครั้ง