"คุณหญิงหวง!"
เมื่อระยะห่างค่อย ๆ ถูกลดลง
ชายผู้นำขบวนมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ก่อน แล้วจึงยิ้มและทักทายหวงหลิงเยว่
หวงหลิงเยว่เห็นชายคนนั้นก็ตอบรับเสียงเบา ๆ ว่า "คุณอี้!"
"อี้?"
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว
นามสกุลนี้ค่อนข้างหายากจริง ๆ
ขณะที่เขากำลังคิด ชายผู้นำก็พูดคุยกับหวงหลิงเยว่สองสามประโยค แล้วสายตาก็ตกมาที่เจียงเสี่ยวไป๋
กำลังจะเอ่ยปาก ก็มีเสียงเรียบเฉยดังขึ้น "อย่าพูดกับฉัน ฉันไม่สนใจนายแม้แต่นิดเดียว..."
พูดจบ เจียงเสี่ยวไป๋ก็ยิ้มมุมปาก แล้วหันไปทางหวงหลิงเยว่ "เราไปกันเถอะ!"
"อื้ม!"
หวงหลิงเยว่พยักหน้าเบา ๆ โดยไม่หันไปมองชายคนนั้นอีก แล้วเดินตามเจียงเสี่ยวไป๋ไปทางทิศทางของแท่นส่งตัว
ชายผู้นำยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น
คนสองคนที่อยู่ข้างหลังเขาดูเหมือนจะตะลึงไปชั่วขณะ สีหน้าดูยากจะอธิบาย
ครู่ต่อมา ชายคนนั้นก็ตั้งสติได้ มองดูเงาหลังของทั้งสอง คน ขมวดคิ้ว สุดท้ายสายตาก็เย็นชาลง "ใช้คำพูดของฉันมาสวนฉันอย่างนั้นเหรอ น่าหงุดหงิดชะมัด!"
พูดจบ เขาก็พาชายสองคนข้างกายเดินไปทางแท่นส่งตัวเช่นกัน
"คุณเจียง เขา..."
"ไม่ต้องพูด ฉันไม่สนใจเขาจริง ๆ!"
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ดังขึ้น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
เขาไม่สนใจสถานะของอีกฝ่ายจริง ๆ
ไม่ว่าใคร ยังไงก็สู้เขาไม่ได้
แฟนของเขาเป็นถึงจอมยุทธ์ศักดิ์สิทธิ์
หวงหลิงเยว่เดินตามอยู่ข้าง ๆ ดวงตากระพริบปริบ ๆ สุดท้ายก็ไม่ได้เอ่ยปากอะไรอีก
......
กลับมาที่สนามแข่งขันอีกครั้ง