"พั่บ..."
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของแมวเก้าหาง แทบสำลักเลือดเก่าออกมา
ที่รักน้อยจิ่งจิ่ง?
"แบบนี้เหมาะเหรอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างจนปัญญา
"เหมาะสิ!"
แมวเก้าหางเอาเล็บเขี่ยคางพูดว่า "ไม่เชื่อลองดูสิ!"
"อีกอย่าง นายเป็นพ่อของเด็กนะ กลัวอะไร!"
"ใช่ๆ ลองดูเถอะ!"
จินเฟิงก็พยักหน้าหนักๆ ข้างๆ
เจียงเสี่ยวไป๋สีหน้าแข็งๆ
แบบนี้เขาจะเอ่ยปากได้ยังไง
แต่ที่โทรไปแล้วโดนวางสาย มันก็อดรู้สึกแย่ไม่ได้จริงๆ
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "งั้นลองดู?"
"ลองดูสิ!"
แมวเก้าหางเอ่ยขึ้น "ฟังฉันไม่ผิดหรอก!"
"ใช่ๆ!"
"..."
เจียงเสี่ยวไป๋มุมปากกระตุก มองโทรศัพท์ ขยับลำคอ สุดท้ายสูดหายใจลึกๆ ถือโทรศัพท์กดโทรออก
สายถูกตัดต่อไปไม่นานนัก เสียงเย็นชาที่แฝงความโกรธไว้ชัดเจนก็ดังขึ้น "พูดมา!"
เจียงเสี่ยวไป๋มุมปากกระตุก กลืนน้ำลายลงคอ
มองแมวเก้าหางกับจินเฟิงที่ทำท่าให้กำลังใจ เขาไอเบาๆ "จิ่ง..."
"จิ่ง?"
อีกฝ่าย เสียงของถังชิงแฝงความสงสัย จากนั้นพูดเย็นๆ "นายอยากจะพูดอะไรกันแน่?"
"ฉันว่า..."
เจียงเสี่ยวไป๋หน้าแดงเป็นลูกตำลึง
"วางสายแล้ว!"
ถังชิงขมวดคิ้วอย่างงดงาม
ในตอนที่เธอพูดจบ เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋ก็ดังมาจากในโทรศัพท์ "จิ่ง...จิ่งจิ่งที่รัก!"
สองสามคำหลุดออกมา
ถังชิงอึ้งไปครู่หนึ่ง พอตั้งสติได้ ใบหน้าแดงก่ำขึ้นมาทันที มือหยกกำแน่น หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็พูดอย่างโกรธ "แกมันบ้า! แกพูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย!"