"ฮึบ..."
เจียงเสี่ยวไป๋ได้ยินคำพูดของถังชิง มุมปากก็กระตุกทันที ใบหน้าเต็มไปด้วยสีสัน
เขาดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง
เห็นได้ชัดว่า ตอนนั้นมีคนของถังชิงอยู่ด้วย
แรกเริ่มก็แปลกใจที่ถังชิงมือยาว แต่ที่มากกว่าก็คือความจนใจ
ใช่
ตอนนี้เขา ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ไม่สนใจแล้วว่าถังชิงมือยาวหรือไม่ยาว
เพราะเขารู้สึกได้ว่า ถังชิงดูเหมือนจะไม่ทำร้ายเขา
และตอนนี้ ถังชิงพูดให้เขามีปัญหาอะไรก็ไปหาครูชาง... นี่เธอคงจะหึงใช่ไหม?
กำลังแปลกๆ อยู่นั้น
ถังชิงก็สัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างโดยธรรมชาติ สีหน้าเปลี่ยนเป็นโมโหทันที จ้องมองเจียงเสี่ยวไป๋แล้วพูดว่า "อย่าเข้าใจผิด ฉัน..."
เธอได้รับข่าวมือแรกจริงๆ
ตอนที่ได้ยินว่าเจียงเสี่ยวไป๋สอนหนังสือ ยังพูดถึงครูชางอีก
ไม่รู้ว่าทำไม ถึงรู้สึกไม่สบายใจนิดหน่อย
เธอมาจากต่างโลก
เป็นใคร เธอย่อมรู้ดี
"ฮิๆ อย่าแก้ตัวเลย ฉันเข้าใจหมด!"
เจียงเสี่ยวไป๋ขัดจังหวะคำพูดของถังชิง
"เข้าใจหัวอะไร ฉันไม่ได้หึงสักหน่อย!"
ถังชิงเหมือนระเบิดขึ้นมาทันที
"ฮิๆ ฉันไม่ได้พูดว่าเธอหึงนี่นา!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มออกมาพลางพูด
"แกพูดแล้ว!"
"โอเคๆ ฉันพูดแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มกว้างขึ้น
"แกทำท่าอะไร แกเพิ่งพูดไปเมื่อกี้นี้!"
เสียงของถังชิงยิ่งโมโห
เห็นหน้าไอ้หมอนี่ยิ้มอยู่ ความโกรธของเธอก็แทบกลั้นไม่อยู่
"ใช่ ฉันพูดแล้ว!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าหนักแน่น
"สรุปคือ ฉันไม่ได้หึง!"