เจียงเสี่ยวไป๋พูดตรง ๆ แบบนั้น ทำให้ชายชราผมขาวถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง
แน่นอน คนในที่นั้นก็ชะงักไปด้วย
พวกเขาเคยเจอคนพูดตรง ๆ มาก่อน แต่ไม่เคยเจอใครตรง ๆ แบบเจียงเสี่ยวไป๋มาก่อน
กล้าพูดจาข่มขู่ผู้ฝึกฝนระดับจักรพรรดิแบบนั้นตรง ๆ
ในใต้หล้านี้ มีสักกี่คน?
ช่างสมกับเป็นเซียนซือจริง ๆ!
ครู่ต่อมา ชายชราผมขาวก็ตั้งสติได้ แล้วมองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋ พูดว่า "ได้ ข้าขอตัวลาก่อน!"
พูดจบ เขาก็จากไป
คำพูดของเจียงเสี่ยวไป๋ ทำให้เขาตัดสินใจได้แน่วแน่ที่จะออกจากสำนักยา
เซียนซือ หมอระดับสิบ เป็นหัวหน้าหน่วยตรวจการ
เฮ้อ ช่างเถอะ เขาโกรธคนพวกนี้ไม่ได้จริง ๆ
อีกอย่าง เขาก็ลองวิชากับเจียงเสี่ยวไป๋ไปครู่หนึ่ง
เจียงเสี่ยวไป๋ทำให้เขาถอยกระเด็นได้ในพริบตา เห็นได้ชัดว่าพื้นเพของเขาน่ากลัวแค่ไหน
ดังนั้น การจากไปจึงเป็นทางเลือกที่ฉลาดที่สุดสำหรับเขา
เมื่อชายชราคนนั้นจากไปในที่สุด เขาซีเสียก็เงียบสงบลงมาก
ตอนนี้ ภายใต้การจัดการของประมุขตระกูลผู้เฒ่า โต๊ะเก้าอี้ก็ถูกจัดวางใหม่ กับข้าวกับเหล้าก็ถูกยกขึ้นมา
เจียงเสี่ยวไป๋นั่งอยู่ท่ามกลางพวกเขา ดื่มไปด้วยกันบ้าง
การดื่มครั้งนี้ กินเวลาจนถึงบ่ายสองโมง
อาจารย์จากใต้สำนักเฉียนชิงทยอยกันจากไป
ตามด้วยตระกูลไป๋ ตระกูลหาน และตระกูลเย่
เมื่อสำนักอี้วู่จากไป หยวนอ้าวซานก็เดินมาหาเจียงเสี่ยวไป๋ พูดว่า "ท่านหัวหน้าตรวจการ พวกข้าขอตัวลาก่อน!"
"อื้ม!"
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบา ๆ