"อ้อ ใช่แล้ว ต่อให้คุณอยากบดขยี้มัน ก็หยุดผมไม่ได้หรอก!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองชายชราที่เต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ แล้วเอ่ยอีกครั้ง
ที่เขาพูดเช่นนี้ ก็เพื่อให้ชายชราเชื่อใจเขา
ถ้าหากเกิดความเข้าใจผิดจนทำให้อีกฝ่ายบดขยี้ของนั่นทิ้งจริง ๆ เขาคงรู้สึกผิดไปอีกนาน
นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากเห็น
สีหน้าของชายชราเปลี่ยนไป
เขาฟังออกถึงความมั่นใจในน้ำเสียงของเจียงเสี่ยวไป๋
ในใจทั้งตกตะลึง แต่ก็รู้สึกผ่อนคลายลงบ้าง เกราะบนร่างหายไปพร้อมกับพูดว่า "งั้นที่บอกว่าอยากรู้เพราะ…"
"ผมรู้สึกเหมือนมีบางอย่างดึงดูดผม เลยอยากดูว่าคืออะไร!"
เจียงเสี่ยวไป๋ไม่ปิดบังในตอนนี้ "ไม่คิดว่าที่แอบมา จะถูกคุณจับได้!"
พูดพลางทำสีหน้าเขิน ๆ แต่พอพูดจบ ก็อดสงสัยไม่ได้ "ว่าแต่ คุณจับผมได้ยังไงน่ะ?"
เขาซ่อนตัวได้แนบเนียนมาก
ทั้งมิติและร่างวิญญาณ
แทบไม่มีกลิ่นอายให้รับรู้ได้เลย
ดังนั้นเขาจึงยังงงกับเรื่องนี้อยู่!
"ก็เพราะมันนี่แหละ!"
ชายชรามองกล่องแล้วพูด "ผมผูกโยงบางอย่างกับของข้างในไว้ ตอนคุณโผล่มา มันเกิดการเปลี่ยนแปลง มิฉะนั้น ผมก็คงจับคุณได้ยาก!"
"งั้นนี่เอง!"
เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจในทันที
พลางรู้สึกสงสัยในของในกล่องของชายชรามากขึ้น
และจากท่าทีของชายชรา ของข้างในก็มีค่ามาก นั่นยิ่งกระตุ้นความอยากรู้ของเขา
"เรามานั่งคุยกันเถอะ!"
เสียงของชายชราดังขึ้น เชิญให้เจียงเสี่ยวไป๋นั่ง