“อะไรกันนะ?”
เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดที่รุนแรง สีหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เต็มไปด้วยความอยากรู้ไม่สิ้นสุด
แถมทิศทางของแรงดึงดูดนั่น เหมือนจะอยู่ใต้เท้าเขาพอดี
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ใช้ร่างวิญญาณกระตุ้นพลังแห่งมิติ
คลื่นพลังกระเพื่อมในอากาศ ร่างของเขาก็หายวับไปทันที
ทันทีที่ลงมาถึงข้างล่าง
สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปด้วยความประหลาดใจ
ในห้องนั่งเล่น เขาเห็นคนสามคน
ชายชราคนหนึ่ง ชายวัยกลางคนอีกคน
แต่ที่ทำให้เขาตกใจคืออีกคนนั่นแหละ
ก็คือชายหนุ่มที่โจมตีเขาเมื่อตอนกลางวันนั่นเอง
ท่ามกลางความประหลาดใจ สายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่ชายชราในที่สุด
แรงดึงดูดนั้นมาจากร่างของชายชรานี่เอง
มันคืออะไรกันแน่?
ทำไมแรงดึงดูดถึงรุนแรงขนาดนี้?
ระหว่างที่เขากำลังสงสัย จู่ ๆ เสียงแหบแห้งก็ดังขึ้น: “เอาล่ะ ดึกมากแล้ว พวกเจ้าสองคนรีบไปพักผ่อนเถอะ!”
“ครับ อาจารย์!”
ชายวัยกลางคนกับชายหนุ่มสบตากัน ก่อนจะโค้งคำนับแล้วเดินออกไป
เมื่อเหลือเพียงชายชราคนเดียว เขาก็นั่งลงบนโซฟา ใช้นิ้วเคาะเบา ๆ บนขา แล้วเงยหน้าขึ้นพูดว่า: “สหาย เมื่อมาถึงแล้ว ทำไมไม่โผล่ออกมาพบหน้ากันเล่า?”
เจียงเสี่ยวไป๋ฟังคำพูดของชายชราแล้วก็สะดุ้งในใจ
นี่เขาถูกจับได้แล้วหรือ?
ระหว่างที่ยังแปลกใจ เสียงของชายชราก็ดังขึ้นอีกครั้ง: “ถึงแม้ข้าจะมองไม่เห็นเจ้า แต่ข้าก็สัมผัสได้ถึงตัวเจ้า”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ่งประหลาดใจกว่าเดิม