“เคาะประตู?”
เจียงเสี่ยวไป๋แปลกใจเล็กน้อย
ข้างในยังมีคนอีกเหรอ?
ระหว่างที่เขากำลังงง ประตูก็เปิดออก
ชายชราคนหนึ่งปรากฏตัวตรงหน้า
ตอนนี้เจียงเสี่ยวไป๋เตรียมใจไว้แล้วว่าเฟิ่งซีจะปล่อยมือเขา
แต่เขากลับแปลกใจที่พบว่า เฟิ่งซีไม่ได้ปล่อย
“คุณหนูจี!”
ชายชราเห็นเฟิ่งซีแล้วโค้งคำนับ แววตาเต็มไปด้วยความเคารพ
และในจังหวะที่ก้มลงนั้น ชายชราหรี่ตาลง
เขามองเห็น เจียงเสี่ยวไป๋จับมือเฟิ่งซี?
แก่แล้ว ตาก็เลยฝ้าฟางงั้นเหรอ?
ชายชราจึงก้มค้างอยู่อย่างนั้น แล้วขยี้ตาทั้งสองข้าง
ภาพนี้ทำให้เฟิ่งซีที่ปกติแล้วสุขุม ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็ว
ดวงตาฉ่ำใสมองชายชราแล้วเอ่ยว่า “ผู้อาวุโสอวี๋...”
“อ้อ...”
ชายชราพยักหน้า ล้วงแว่นสายตายาวจากตัวมาสวมบนใบหน้า หลังจากแน่ใจว่าทั้งสองจับมือกันจริง ก็สูดหายใจเฮือก สายตาจับตรงที่เจียงเสี่ยวไป๋ทันที “เจ้าเด็กน้อย มารากไหน?”
“หา?”
เจียงเสี่ยวไป๋นิ่งไปครู่หนึ่ง “สำนักหมอ!”
“ข้าหมายถึงภูมิลำเนาเดิมน่ะ มารากไหน?” ชายชรากล่าว
“เจียงหลิง!” เจียงเสี่ยวไป๋ตอบ ณ ขณะนี้
“เจียงหลิง?”
ชายชราเลิกคิ้ว “เจียงหลิง... ตระกูลเจียง?”
“อืม!”
เจียงเสี่ยวไป๋พยักหน้าเบาๆ
ชายชราได้ฟังพลันประหลาดใจ สีหน้าแฝงความชื่นชม “ตระกูลดี ในอดีตก็เคยเป็นตระกูลลึกลับ ภูมิหลังไม่ธรรมดา! คู่ควรกับคุณหนูจี!”