"สามทุ่มกว่า…"
เจียงเสี่ยวไป๋วางมือถือลงแล้วนอนนิ่งอยู่บนเตียง
ยังไงก็รอมาถึงขนาดนี้แล้ว อีกนิดก็ไม่ต่างกัน
ระหว่างนั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง
ท่าทางหลับสบายของจีเฟิ่งซีทำให้หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
เขานึกถึงตอนที่เจอจีเฟิ่งซีครั้งแรก
ตอนนั้น ผู้หญิงคนนี้ระแวดระวังเขาอย่างเต็มเปี่ยม
แต่ตอนนี้ ไม่รู้เมื่อไหร่ ความระแวงนั้นได้หายไปจนหมดแล้ว
ไม่งั้นจีเฟิ่งซีคงไม่หลับอย่างสบายใจแบบนี้
มองริมฝีปากแดงเย้ายวนตอนที่จีเฟิ่งซีนอนตะแคง เจียงเสี่ยวไป๋ก็รู้สึกปากแห้งคอแห้งขึ้นมาทันที
นี่มัน…
นี่มันยั่วยวนให้ทำผิดชัด ๆ!
เจียงเสี่ยวไป๋กลืนน้ำลาย พยายามหันหน้าหนี
แต่สิบนาทีต่อมา จีเฟิ่งซีก็เปลี่ยนท่า ยกแขนเขาขึ้นแล้วหนุนนอนทั้งตัว
เพราะระยะที่ใกล้ขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋เลยสัมผัสลมหายใจของผู้หญิงคนนี้ได้อย่างชัดเจน
หันไปมอง
ลมหายใจของเจียงเสี่ยวไป๋เปลี่ยนไป ตอนนี้หน้าเขาเกือบจะแนบกับหน้าจิ้มลิ้มของจีเฟิ่งซีแล้ว
ร่างกายของเจียงเสี่ยวไป๋เข้าใกล้อย่างไม่รู้ตัว
แต่แล้วก็ตั้งสติได้นิดหน่อย
ไม่ได้นะ เขาทำแบบนี้กับเธอไม่ได้ นี่มันฉวยโอกาสกันชัด ๆ
แต่พอเขาคิดขึ้นมาได้ หัวของจีเฟิ่งซีก็ขยับเข้ามาพอดี สัมผัสนุ่มนิ่มก็แล่นเข้ามาทันที
สมองของเจียงเสี่ยวไป๋ว่างเปล่า ฮอร์โมนมันเข้าครอบงำสติ เขาจูบพลางแทรกเข้าสู่ริมฝีปากของจีเฟิ่งซี
แผ่วเบา นุ่มนิ่ม หวานละมุนอย่างบอกไม่ถูก
ขนตาสวยของจีเฟิ่งซีขยับวูบ ใบหน้าเล็กค่อย ๆ แดงก่ำ หลับตาตอบสนองอย่างเก้ ๆ กัง ๆ