ระหว่างที่เขากำลังครุ่นคิด เยี่ยเหยียนยังคงนั่งอยู่ที่เดิม มองเจียงเสี่ยวไป๋ด้วยสีหน้างุนงง
เมื่อครู่บู้หนีอันยังเก่งกาจนัก
หายไปได้ยังไง?
ตายไปแล้วอย่างนั้นเหรอ?
ไม่ใช่เคานต์หรอกเหรอ?!
ไม่ใช่ร่างต้องห้ามหรอกเหรอ?!
เป้าม่านเองก็ตกตะลึง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
มองดูบู้หนีอันที่ตายตาไม่หลับ ลูกกระเดือกขยับเล็กน้อย
ความแข็งแกร่งของบู้หนีอันนั้นน่ากลัวอย่างยิ่ง
แต่เจียงเสี่ยวไป๋กลับน่าสะพรึงยิ่งกว่า
ไม่เพียงทำลายร่างต้องห้ามของบู้หนีอัน ยังดูดพลังจิตของเขาไปจนหมดสิ้น
เจียงเสี่ยวไป๋ทำได้ยังไง?
หานจื่อเจี่ยนมีสีหน้าเดียวกับเป้าม่าน
นี่เป็นแผนของเจียงเสี่ยวไป๋หรือ?
ไม่แทงจุดตาย ก็เพื่อกลืนกินพลังจิตของบู้หนีอัน?
คิดการรอบคอบ กล้าหาญและละเอียดลออ
เส้นทางในอนาคตของเจียงเสี่ยวไป๋จะมีเพียงเท่านี้หรือ?
ข้าไม่ยอม!
ทันใดนั้นเสียงโกรธเกรี้ยวดังขึ้น หมี่หลุนพลันขยับตัว มุ่งหน้าเข้าใส่เจียงเสี่ยวไป๋
เจียงเสี่ยวไป๋ขมวดคิ้ว
ยกกระบี่หมุนตัว พลังปราณระเบิดออก แสงกระบี่เจิดจ้าฟาดลงมาอย่างรุนแรง
เฉียดร่างหมี่หลุนไปตกกระทบพื้น
ท่ามกลางไอกระบี่ที่พลุ่งพล่าน ร่องแยกอันน่าสะพรึงปรากฏขึ้น…
ขอโทษด้วย ตกใจเจ้าแล้ว ข้าไม่ได้ตั้งใจ!
เจียงเสี่ยวไป๋มองดูหมี่หลุนที่ชะงักนิ่ง ยกมือขึ้น พื้นที่รอบตัวพลิ้วไหวราวกับระลอกคลื่น กระบี่หายวับไปทันใด
ขณะเดียวกัน ใบหน้าของเจียงเสี่ยวไป๋ก็เปลี่ยนไปกลับเป็นรูปร่างเดิม
ใบหน้าหล่อเหลาคมคายเปื้อนรอยยิ้ม
หมี่หลุนลูกกระเดือกขยับ
เมื่อครู่เขารู้สึกได้ถึงเทพมรณะที่ยืนอยู่ข้างตัว