"เข้าไปคุยกันในห้องโถงก่อนเถอะ!"
เจียงเสี่ยวไป๋มองคนหกคนที่ยังทำตัวแข็งทื่ออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินนำเข้าไป
คนของเผ่ากู่โจวและเผ่าเยากู่ต่างตามหลังเข้ามา
พอคนสองเผ่าเดินเข้าไปแล้ว คนหกคนนั้นถึงได้รู้สึกตัว สบตากันครู่หนึ่ง แล้วก็รีบเดินตามเข้าไปอย่างรวดเร็ว
พอทุกคนนั่งลง เสียงฝีเท้าอันเร่งรีบก็ดังมาจากด้านนอก เห็นจ้านควงกับพวกวิ่งกลับมา ดูแล้วเหงื่อท่วมตัว หอบแฮ่กๆ
แน่นอน ใบหน้ายังมีรอยยิ้มเจื่อนๆ
ไม่รู้ว่าเจียงเสี่ยวไป๋จงใจลงโทษพวกเขาหรือเปล่า ถึงไม่ให้พวกเขานั่งรถ
ดังนั้นพวกเขาจึงต้องวิ่งกลับมาตลอดทาง
ส่วนผู้อาวุโสหกคนของเผ่ากู่เหวิน ก็ย่อมมองออกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่ปกติแล้วพวกเขามักจะปกป้องคนในเผ่าของตัวเอง แต่กลับไม่กล้าพูดอะไรสักคำ...
ที่นั่งประธาน
ตอนที่เจียงเสี่ยวไป๋เห็นจ้านควงกับพวกเดินเข้ามา สายตาจับจ้องไปที่สีหน้าของคนหกคนตลอดเวลา
พอเห็นคนหกคนไม่พูดอะไรสักคำ มุมปากของเขาก็อดที่จะยกขึ้นไม่ได้
ใช่แล้ว การไม่พาคนสิบคนของเผ่ากู่เหวินมาด้วย เขาจงใจ
และตอนนี้ บนใบหน้าของผู้อาวุโสหกคนแห่งเผ่ากู่เหวิน เขาก็พบคำตอบที่ทำให้เขาพอใจ
การข่มขู่ครั้งนี้ ดูเหมือนจะได้ผล
กระแอมเสียงหนึ่ง เจียงเสี่ยวไป๋เอ่ยขึ้นช้าๆ ว่า "ยังเป็นประโยคเดิม ครั้งนี้ที่ข้ามาแดนกู่ เป้าหมายง่ายมาก คือรับเผ่าต่างๆ ทั้งหมด ตอนนี้เมืองกู่หนึ่ง ถือว่าเรียบร้อยแล้ว พรุ่งนี้เราจะไปเมืองกู่สองกัน!"
พูดมาถึงตรงนี้ เจียงเสี่ยวไป๋หยุดเสียงลงครู่หนึ่ง แล้วยิ้มพร้อมกล่าวว่า "เผ่ากู่โจว เผ่าเยากู่ได้คัดคนออกมาสิบคนแล้ว ส่วนเผ่ากู่เหวิน ยังเป็นสิบคนของวันนี้เหมือนเดิมใช่ไหม?"
"ท่านคะ พรุ่งนี้พวกเราจะไปพร้อมกับท่าน!"
ผู้อาวุโสคนหนึ่งของเผ่ากู่เหวินเอ่ยพร้อมรอยยิ้มเจื่อนๆ