“ฟืด…”
เจียงเสี่ยวไป๋มุมปากกระตุก แทบจะหลุดหัวเราะออกมา
สุดท้ายก็กระแอมแห้งๆ กลบเกลื่อนความเขินอายของตัวเอง ขณะเดียวกันก็ไม่พูดอะไร มองกงซินเยว่ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ส่วนกงซินเยว่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างชัดเจน มือหิมะกำแน่น แทบจะกัดฟันกราม มองเจียงเสี่ยวไป๋พลางพูดว่า "ท่านอาเล็กใช่ไหม สวัสดี!"
“ยัยหนูนี่ เมื่อกี้เข้ามาก็ยิ้มหวานเชียว พอเจอฉันทำไมไม่ยิ้มล่ะ!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดพลางมองไปทางกงจิ่นว่า "ท่านกง ผมเป็นที่ต้อนรับเกินไปหรือเปล่าครับ?"
“จะเป็นไปได้ยังไง!”
ท่านกงยิ้มแล้วมองไปทางกงซินเยว่พลางพูดว่า "เยว่เอ๋อร์ จะไม่มีมารยาทไม่ได้นะ!"
“ค่ะ…”
กงซินเยว่ดวงตางามคู่หนึ่งแทบพ่นไฟ ฝืนยิ้มออกมาบนใบหน้า มองเจียงเสี่ยวไป๋พลางพูดว่า "ท่านอาเล็ก สวัสดี!"
“ดูสิ ปากหวานเชียว แถมยังสวยอีก น่ารักจริงๆ!”
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้มแล้วพูดว่า "ได้ยินท่านกงบอกว่าคุณทำงานอยู่ต่างประเทศ ไม่รู้ว่าทำธุรกิจอะไรหรือครับ?"
“ฉันเปิดบริษัทเองค่ะ!” เสียงกงซินเยว่ดังขึ้น
“ฮ่าๆ ก็สมกับเป็นนักเรียนนอก บุคลิกโดดเด่น แต่ไหนๆ กลับบ้านแล้ว ก็ต้องรู้กฎของบ้านนะ ลองนับดูแล้วรุ่นอาวุโสของผมใหญ่กว่าคุณหน่อย เพราะฉะนั้นเวลาคุยกับผม รวมถึงตอนตอบคำถาม ข้างหน้าต้องเติมคำว่า ‘ท่านอาเล็ก’ ด้วย!”
เจียงเสี่ยวไป๋พูดอย่างจริงจัง พอพูดจบก็มองไปทางกงจิ่นว่า "ใช่ไหมครับ ท่านกง!"
“ถูกต้อง!”
ท่านกงฟังจบ สีหน้าก็ดูจริงจังอย่างยิ่ง มองกงซินเยว่พลางพูดว่า "และต่อหน้าท่านอาเล็กของลูก ต้องเคารพยำเกรงรู้ไหม?"