"เอ่อ..."
เสียงของเจียงเสี่ยวไป๋แผ่วลง ทำให้พานเจิ้งจวินและคนอื่นๆ ชะงักไปพร้อมกัน
เมื่อตั้งสติได้ สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นพิศวง
เป็นหนุ่มสาวรุ่นเดียวกันกับพวกเขางั้นเหรอ?
เฮ้อ อย่ามาตลกเลย!
พวกเขาไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าคนหนุ่มคนสาวจะบรรลุพลังระดับน่าสะพรึงกลัวได้ถึงขั้นนี้
แล้วยังมีพลังระดับปรมาจารย์อีก
แบบนี้คนหนุ่มจะทำได้ยังไง?
ดังนั้นถึงเจียงเสี่ยวไป๋จะพูดแบบนี้ พวกเขาก็ไม่เชื่อเด็ดขาด
เจียงเสี่ยวไป๋คงใช้วิธีอะไรสักอย่างเพื่อคืนความหนุ่มสาว
แต่เจียงเสี่ยวไป๋บอกว่าตัวเองเป็นคนหนุ่ม พวกเขาก็ไม่กล้าเถียง ทำได้แค่พยักหน้าหงึกๆ
เจียงเสี่ยวไป๋เห็นพวกเขาไม่ค่อยเชื่อก็ได้แต่ยักไหล่ด้วยความจนใจ
ฉายาจอมยุทธ์อาวุโสผู้ยิ่งใหญ่นี่จะติดตัวเขาไปตลอดเลยหรือไง?
เอาเถอะ เขาก็ไม่ลงแรงอธิบายมาก ยังไงธุระก็เสร็จแล้ว
"งั้นมีปัญหาอะไรอีกไหม?"
เจียงเสี่ยวไป๋มองพานเจิ้งจวิน
"ก็มีอยู่เรื่องนึงครับ!"
พานเจิ้งจวินเก้อเขินไปครู่หนึ่ง แล้วมองเจียงเสี่ยวไป๋ "เรื่องที่ผมรับปากคุณไว้เรื่องนึง อาจจะทำได้ไม่สะดวกนัก!"
"โอ?"
เจียงเสี่ยวไป๋เลิกคิ้ว "คุณบอกไม่ใช่ว่าตัดสินใจได้เลยไง?"
"ไม่ใช่ เรื่องนั้นอะครับ เรื่องจอผ้าสถาบันเราน่ะ!" พานเจิ้งจวินออกจะเก้อเขิน
เจียงเสี่ยวไป๋เข้าใจในทันที
พานเจิ้งจวินเคยพูดไว้ว่า ถ้าเขาทำสำเร็จ จะโปรโมตลงจอผ้าให้