พร้อมกับเสียงหัวเราะขมขื่นของพานเจิ้งจวินดังขึ้น
ร่างอวตารสลายหายไป
กองทัพทหารอักขระอาจารย์ก็มลายสูญหายไปในฟ้าดิน
ภายในหลุมลึก ผมของพานเจิ้งจวินกระเซิง กลิ่นอายปั่นป่วน เสื้อผ้าทั้งตัวขาดวิ่น และมุมปากยังมีคราบเลือด
กลืนน้ำลายดังเอื๊อก...
โหยวเซินและท่านกงกลืนน้ำลายก่อนใคร
เจียงเสี่ยวไป๋ยังนั่งอยู่ตรงนี้เลยนะ ส่วนพานเจิ้งจวินโดนถูไถจนเละเทะไปแล้วเหรอ?
บ้าไปแล้ว!
ถ้าตอนนั้นพวกเขาเผชิญหน้ากับสิ่งนี้เหมือนกันล่ะ?
ทั้งสองคนถึงกับสั่นสะท้านขึ้นมาพร้อมกันในทันที
ส่วนชายชราที่กลับมาพร้อมพานเจิ้งจวินนั้น อ้าปากค้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตะลึงพรึงเพริด
เขา...
ไม่มีอะไรจะพูด
ทำไมน่ะเหรอ?
เพราะเขารู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่!
อะไรวะเนี่ย เจ้าสถาบันของพวกเขาออกไปแท้ๆ
กว่าจะสลัดตัวออกมาได้ โดนอะไรซัดตกลงมา?
แล้วยังโดนร่างอวตารสองร่างรุมเล่นงานอีก?
นี่มัน...
ในตอนนี้เอง เขาบีบตัวเอง
ความเจ็บปวดบอกเขาว่าเรื่องทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจริง
ก็คือว่า เจ้าสถาบันของพวกเขาเมื่อกี้ โดนทุบจนแม้แต่แรงจะสู้ยังไม่มีเลยงั้นเหรอ?
ส่วนชายวัยกลางคนที่แปลงกายเป็นมนุษย์ก็เบิกตากว้างเช่นกัน
ก่อนหน้านี้เขาได้ยินจิ่วเหว่ยแมวบอกว่าเจียงเสี่ยวไป๋แค่ปล่อยแท่นชุมนุม เขาก็สยบแทบสิ้นฤทธิ์ เรื่องนี้เขารู้สึกมาตลอดว่ามันเกินจริงไปหน่อย
แต่ตอนนี้
เขาถึงได้รู้ว่า บางที... จิ่วเหว่ยแมวอาจจะไม่ได้ล้อเล่นจริงๆ!
ครู่หนึ่ง หลังจากที่พานเจิ้งจวินหอบหายใจอยู่ข้างนอกสักพัก สายตาก็จ้องมองเข้าไปในห้องและพูดว่า: "ยอดเยี่ยม แต่ฉันยังอยากลองประมือกับคุณแบบซึ่งๆ หน้าอยู่ดี!"
เจียงเสี่ยวไป๋ที่นั่งอยู่บนโซฟาลังเลเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้น ในคลื่นระลอกของมิติ ร่างของเขาก็มาอยู่ข้างนอก มองดูพานเจิ้งจวินที่อยู่ในสภาพสะบักสะบอมแล้วกล่าวว่า: "นายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉันหรอก!"