"ลุงครับ นี่คุณหมายความว่ายังไง!"
ชายหนุ่มลุกขึ้นยืน สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
แต่เกือบจะในวินาทีที่เสียงของเขาจบลง เงาร่างหนึ่งพุ่งผ่านมา ชายหนุ่มตั้งตัวไม่ทัน ถูกผลักกระเด็นออกไปทันที
ส่วนฉีหลี่ปรากฏตัวที่ตำแหน่งที่ชายหนุ่มยืนอยู่ก่อนหน้า: "ไม่รู้จักใหญ่รู้จักเล็ก สมควรโดนตี!"
พูดจบ สายตาของเขามองไปที่ฉีหยวนซึ่งสีหน้าหม่นลงทันที: "สั่งสอนให้ดี ๆ ไม่งั้นฉันไม่ถือสาช่วยสอนแทน!"
พูดจบ ฉีหลี่ยิ้มแล้วเดินออกไปด้านนอก
แต่เพิ่งเดินไปได้สองก้าว เสียงทุ้มต่ำของชายวัยกลางคนก็ดังขึ้น: "พี่หลี่ หาภรรยาเถอะ พอมีลูกแล้วคุณจะพบว่า...จริง ๆ แล้วฉันสอนลูกได้ดีไม่เลวนะ!"
"ไม่ต้องพูดเรื่องอื่น แค่อย่างน้อยเธอก็สู้ฉันไม่ได้!"
"โอ้!"
ฉีหลี่หยุดฝีเท้า แค่ยิ้ม แล้วเดินจากไปต่อ
ชายหนุ่มหน้าแดง ค่อย ๆ ลุกขึ้น ปาดเลือดที่มุมปาก แล้วมองไปที่ฉีหยวน: "พ่อครับ ฉีหลี่คนนี้หยิ่งผยองเกินไปแล้ว!"
"หุบปาก!"
ชายวัยกลางคนนั่งอยู่ตรงนั้น มองลูกชายตัวเองด้วยสายตาเย็นชา: "แกหุนหันพลันแล่นเกินไป สมควรโดนตี!"
พูดจบ ชายวัยกลางคน สายตาเย็นชาเป็นประกายอีกครั้ง มองไปทางที่ฉีหลี่จากไป: "แต่ก็เถอะ ระเบียบภายในตระกูลที่ดีงาม ถูกพวกเขาทำให้เละเทะไปหมด!"
พูดจบ สายตามองไปที่ชายชราด้านหลัง: "ผู้อาวุโสเหวิน ฝากด้วยนะ ช่วยทำรายชื่อผู้ได้รับเชิญปีนี้ให้ฉันหน่อย!"
"ครับ!"