"ท่านครับ ผมยกให้ท่าน!"
ฉีหลี่ได้ยินว่าเจียงเสี่ยวไป๋จะลองดู ดวงตาของเขาก็เป็นประกายด้วยความดีใจทันที ยกแก้วขึ้นทันที
"ท่านครับ?"
เจียงเสี่ยวไป๋งงไปครู่หนึ่ง
คำพูดของฉีหลี่เปลี่ยนไวเกินไปแล้วมั้ง?
เตรียมไว้แล้วงั้นเหรอ?
ตอนที่เขาจะพูดอะไรบางอย่าง ฉีหลี่เหมือนจะอ่านความคิดเขาออก พูดขึ้นว่า "ทางเดินถูกกำหนดไว้แล้ว เปลี่ยนไม่ได้แล้ว การที่ผมเรียกคุณว่าพี่เสี่ยวไป๋ มันเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว!"
พูดจบ ก็รินเหล้าในแก้วเข้าปาก
เจียงเสี่ยวไป๋ส่ายหัว แล้วก็รินเหล้าในแก้วของตัวเองเข้าปากจนหมด...
เวลาต่อมา เจียงเสี่ยวไป๋กับฉีหลี่คุยกันคร่าว ๆ พอถึงสองทุ่ม เขาก็ลากลับ
เขามองออกว่าฉีหลี่ยังมีเรื่องต้องทำอีก
ดังนั้นทางนี้อย่ารอช้านานเกินไป
กลับมาที่พัก
กลางคืนดึกมากแล้ว
ในที่พักเงียบสงบ เจียงเสี่ยวไป๋นอนอยู่บนเตียง คิดอะไรเรื่อยเปื่อย สุดท้ายก็หันข้างพูดว่า "พวกแกพูดสิ!"
"ไม่ต้องพูดแล้ว นอนเร็วเถอะ พรุ่งนี้ฉันต้องขัน!"
"อือ ไม่ต้องพูดแล้ว ดีแล้ว ทำเลย!"
แมวเก้าหางกับจินเฟิงพูดคนละประโยค
เจียงเสี่ยวไป๋ยิ้ม นอนอยู่ตรงนั้นแล้วหลับตาลง แต่ในหัวตอนนี้กลับมีเงาของซูจิ่นอวี๋ลอยขึ้นมา
ไม่ว่าจะยังไง
เขารู้สึกได้ว่า ตัวเองใกล้กับซูจิ่นอวี๋มากขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว
...
คืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น
วันรุ่งขึ้น เจียงเสี่ยวไป๋ตื่นขึ้นมาท่ามกลางเสียงขันของจินเฟิง
เดินลงมาข้างล่าง หยางเหิงกับพวกตื่นกันแล้ว