ซ่งเหยียนเจิงความคิดชะงักไปไม่กี่วินาที ก่อนจะเอ่ยถามย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
"เหยียนเหยียน นายพูดว่าอะไรนะ เขาเป็นใคร?"
"ผมเป็นแฟนของหลินเหยียน" ครั้งนี้สิงอวี้รับคำแทน พร้อมยื่นมือขวาไปทางซ่งเหยียนเจิงอย่างเป็นธรรมชาติ "สวัสดีครับ สิงอวี้"
ซ่งเหยียนเจิงยื่นมือตอบอย่างแข็งทื่อ "สวัสดีครับ ผมซ่งเหยียนเจิง"
สิงอวี้หดมือกลับ แล้ววางลงบนไหล่หลินเหยียนอย่างเป็นธรรมชาติ ดึงเธอเข้ามาในอ้อมแขนเล็กน้อย
"อืม ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว เหยียนเหยียนพูดถึงพี่บ่อยๆ เธอบอกว่า..." สิงอวี้ยิ้มโดยไม่มีเสียง "พี่เป็นพี่ชายของเธอ"
ไม่รู้ทำไม ใจของซ่งเหยียนเจิงกลับมีรสขมที่ขูดเท่าไหร่ก็ไม่หลุดลอกขึ้นมา
เขาสูดลมหายใจเข้าไปอึกหนึ่ง แล้วหันไปมองหลินเหยียนอีกครั้ง เพื่อหาคำยืนยันครั้งสุดท้าย
"เหยียนเหยียน นายหลอกฉันใช่ไหม นายเพิ่งกลับบ้านเกิด ไม่มีทางมีแฟนเร็วขนาดนี้ และหลายปีมานี้ ข้างกายนายไม่มีผู้ชายคนไหนนอกจากฉัน นายไม่ใช่คนที่จริงจังกับความรักแบบนี้ นายกำลังทำให้ฉันโกรธใช่ไหม..."
"พี่เหยียนเจิ้ง" หลินเหยียนตัดบทอย่างเด็ดขาด "พี่คิดมากไปแล้ว ฉันไม่เด็กขนาดนั้น ฉันกับสิงอวี้เพิ่งรู้จักกันผ่านดูตัวเมื่อไม่กี่วันก่อน เห็นว่าเข้ากันได้ก็คบหากัน ฉันจริงใจคิดว่าเขาไม่เลว อยากจะคบหากันต่อไป มันไม่เกี่ยวกับใคร ไม่เกี่ยวกับเรื่องอะไรทั้งนั้น"