ฝ่ามือนั้นหนักหน่วงเสียจริง
ความแสบร้อนเพิ่งจะแล่นขึ้นมาบนแก้ม โจวกังก็ลุกขึ้นยืนอย่างโกรธจัดพร้อมกับกันเธอไว้ข้างหลัง
“อันชุนฟาง! ฉันบอกแล้วไงว่าเงินฉันเป็นคนให้เหยียนเหยียนเอง ไม่เกี่ยวกับเธอ!”
อันชุนฟางชี้หน้าสามี สีหน้าเต็มไปด้วยความผิดหวัง “โจวกัง ฉันยามปกติประหยัดแม้แต่เสื้อผ้าดีๆ สักตัวยังไม่กล้าซื้อ เธอกลับให้เงินตั้งสองพัน! ฉันแต่งกับผู้ชายแบบเธอที่ไม่รู้จักหนักเบาได้ยังไงกัน! ฉันจะหย่า! หย่าเดี๋ยวนี้เลย!”
โจวกังริมฝีปากสั่นระริก ใบหน้าเปลี่ยนสีแทบจะทันที
“ได้! หย่าก็หย่า! ฉันทนมานานพอแล้ว! หลายปีมานี้เงินเดือนฉันส่งให้เธอหมด ทุกเดือนฉันเหลือไว้ใช้ส่วนตัวแค่ห้าร้อย! เรื่องใหญ่เรื่องเล็กในบ้านก็ฟังเธอหมด แล้วเธอยังอยากให้ฉันทำอะไรอีก? เธอพูดมา! อยากให้ฉันทำอะไรอีก!”
อันชุนฟางถูกสามีตะคอกใส่จนชะงักไป
แล้วก็ร้องไห้โฮออกมาทั้งน้ำมูกทั้งน้ำตา พลางหันไปโทษหลินเหยียน
“หลินเหยียน! ดูสิ เธอกลับมาเมื่อไหร่ก็มีแต่เรื่องเดือดร้อน! อยู่จิงเป่ยไปเลยไม่ดีกว่าหรือไง! พอตอนนี้ล่ะสิ ครอบครัวฉันพังเพราะเธอ! ฉันกับลุงของเธอกำลังจะหย่ากันแล้ว เธอพอใจแล้วใช่ไหม!”
“อันชุนฟาง!” โจวกังเส้นเลือดปูดโปน น้ำเสียงดังขึ้นอีกหลายระดับ “เธอหุบปาก!”
“พอแล้ว อย่าเพิ่งทะเลาะกันเลย” หลินเหยียนก้าวออกมา สายตาไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย จ้องมองอันชุนฟาง “ฉันหาห้องไว้แล้ว ตั้งใจว่าจะอยู่บ้านจนถึงปีใหม่ค่อยกลับเข้าเมือง แต่ถ้าไม่ต้อนรับฉัน ฉันก็ออกไปตอนนี้ได้เลย อีกอย่าง ครอบครัวพังเพราะฉันงั้นเหรอ เป็นเพราะตัวเธอเองต่างหาก”