เช้าวันตรุษจีน อากาศเย็นบางๆ ปนกลิ่นอายความสดชื่นของปีใหม่
โจวกังนั่งรถมาคนเดียวเพื่อเยี่ยมหลินเหยียนที่เมือง พร้อมนำหมูทอดกรอบและอาหารเค็มที่เขาทำเองมาให้
เมื่อเห็นหลินเหยียนตั้งตัวได้แล้ว โจวกังจึงวางใจ
เขาอยู่ได้ครึ่งวันก็รีบกลับไปที่เมืองเล็ก
ตอนจะกลับ หลินเหยียนได้รับอั่งเปาปีใหม่จากโจวกัง
หลินเหยียนพูดติดตลก: "ลุงคะ หนูโตขนาดนี้แล้วยังมีอั่งเปารับอีกเหรอ?"
"ทุกปีต้องมี เธอก็ต้องมี ในสายตาลุง พวกเธอยังเป็นเด็กเสมอ!" โจวกังย้ำเป็นพิเศษ: "หยานหยาน อั่งเปานี้เธอรับไว้อย่างสบายใจได้เลย ครั้งนี้ไม่ใช่แอบให้ แต่ผ่านการเห็นชอบจากป้าของเธอแล้ว"
หลินเหยียนรู้สึกทั้งจุกใจและอบอุ่น จึงรับอั่งเปาไว้
สำหรับเธอ ลุงคือญาติเพียงคนเดียวในโลกที่ปฏิบัติกับเธออย่างจริงใจ
ตอนส่งโจวกังออกไป แสงแดดฤดูหนาวส่องลงบนแผ่นหลังที่แห้งผอมของเขา ทำให้เงาร่างของเขาถูกเคลือบด้วยรัศมีสีทอง
เธอมองไปที่กระเป๋าเสื้อที่ตุงๆ ของโจวกัง ซึ่งข้างในมีเงินสองพันหยวนที่เธอแอบยัดกลับไปตอนที่เขาไม่ทันสังเกต
เงินที่โจวกังออมอย่างประหยัดมานั้น เธอรับไว้ไม่ได้
ปีผ่านไปอย่างเงียบสงบ
ในที่สุดก็ถึงวันเริ่มงาน
วันแรกของการทำงาน หลินเหยียนตื่นแต่เช้า แต่งตัวเรียบร้อย
เมื่อเธอแต่งหน้าบางๆ และมาถึงบริษัทแต่เช้า กลับพบว่ายังไม่มีใครมาถึงสักคน
คนที่เคยชินกับชีวิตเร่งรีบในเมืองใหญ่ เมื่อมาอยู่เมืองเล็กๆ ก็รู้สึกว่าชีวิตที่นี่ค่อนข้างเชื่องช้า
สิบกว่านาทีต่อมา เพื่อนร่วมงานค่อยๆ มาถึงทันเวลา
สาวตาชั้นเดียวสะพายกระเป๋าผ้าใบเดินเข้ามาพร้อมกับเสียงถอนหายใจ: "เซ็งจริง! ทำไมต้องทำงานอีกแล้ว!"