สำหรับคนหน้าด้านอย่างสิงอวี้ วิธีที่ดีที่สุดคือการไม่สนใจ
เธอเดินผ่านไปอย่างเย็นชา แต่สิงอวี้กลับขวางทางไว้
"มาถึงแล้ว ก็นั่งลงหน่อยสิ"
"ไม่มีเวลา ต้องไปทำงาน"
"ทำงาน?" สิงอวี้ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย "เพื่อนเอ๋ย เธอไม่ได้ทำงานที่บริษัทแปลภาษาข้างๆ หรอกนะ?"
ยังไงก็ต้องเจอกันอยู่ดี หลินเหยียนไม่ปฏิเสธ "อืม"
สิงอวี้ยิ้มโดยไม่พูดอะไร
หลินเหยียนรู้ว่าเขาชอบคิดไปเอง จึงอธิบาย "โค้ชสิง เมืองนี้ก็มีบริษัทแปลภาษาที่ดูดีอยู่แค่ที่เดียว ฉันไปทำงานข้างๆ ไม่ได้มีเหตุผลอื่น"
"อย่าแก้ตัวเลย" สิงอวี้จ้องมองเธอ ดวงตาเปล่งประกายเสน่หา "ฉันจะเข้าใจผิดเอาได้"
"..." พระเจ้า ใครก็ได้ช่วยเอาตัวเขาไปที
หลินเหยียนก้าวเท้าอีกครั้ง สิงอวี้ก็ยังขวางเธอไว้อีก "เอานมไข่มุกไปด้วยสิ ฉันไม่ดื่ม"
"ฉันแค่รับผิดชอบส่งให้ ส่วนจะดื่มหรือไม่ดื่มเป็นเรื่องของเธอ"
หลังจากเธอจากไป สีหน้าของสิงอวี้ก็ค่อยๆ กลับมาเย็นชาเหมือนเดิม
ม่อข่ายมองออกทะลุปรุโปร่ง อดไม่ได้ที่จะสาดน้ำเย็นใส่
"พี่อวี้ ดูท่าคุณพี่สะใภ้จะไม่สนใจคุณเลยนะ!"
สายตาอันเฉียบคมของสิงอวี้ยิงไปที่เขา "หรือจะให้เธอสนใจเธอ?"
"..." ม่อข่าย "จะเป็นไปได้ยังไงล่ะ! เรื่องตลกอะไรกัน แต่พี่อวี้ ฉันว่าเถอะ ถ้าจะจีบใครก็ต้องจริงจังหน่อย อย่าทำตัวหยิ่งผยองแบบนั้น ให้คนอื่นรู้สึกว่าเธอไม่จริงใจ แล้วปกติพี่ก็จริงจังจะตาย ทำไมต้องสร้างภาพเป็นคนปากหวาน เจ้าชู้แบบนั้นด้วยล่ะ?"
สิงอวี้หลับตาลงเบาๆ "เธอพูดมากไปแล้ว"