ชั่วขณะนั้น จางไห่เซี่ยไม่ทันสนใจแรงดึงที่ดึงเขาลงไป มีแต่พุ่งตัวไปทางจางไห่โหลวอย่างเดียว
ทั้งสองฝ่ายต่างดิ้นรน ยังอยู่ในน้ำ ย่อมสิ้นเปลืองแรงเป็นอย่างมาก
เสียงกระซิบข้างหูดังซ่า ๆ คล้ายคลื่น เสียสมาธิมากขึ้นเรื่อย ๆ
แต่ก็ดูไม่ค่อยถูกต้องนัก เขาจำได้ว่าจางไห่โหลวไม่ได้ลงน้ำเลยสักนิด
เป็นภาพหลอนจริง ๆ
ต่อมาสิ่งที่ปลุกเขาก็คือเสียงเรียก "ไช่ไจ้" ที่ดังชัดท่ามกลางเสียงกระซิบแผ่วเบาเหล่านั้น กับพิษแมลงของจางไห่เหมิง
แต่ทำไมเขากับชาวบ้านถึงได้เห็นภาพหลอนเหมือนกัน?
จางไห่เหมิงตอนนั้นใช้ชื่อปลอมว่า โจวจวง อ้างตัวเป็นหมอผีหมู่บ้านข้าง ๆ รู้ว่าชาวบ้านที่นี่มีผื่นแดงขึ้นตามตัวโดยไม่ทราบสาเหตุ จึงตั้งใจเดินทางมาช่วย
จางไห่เซี่ยกับคนอื่น ๆ ต่างมีผื่นแดงเป็นแผลที่ข้อเท้าทั้งสองข้าง อาจเป็นเพราะร่างกายพิเศษของคนตระกูลจาง อาการจึงดูไม่สาหัสเท่าไหร่
จางไห่เหมิงย่อลงข้างข้อเท้าเขาสำรวจไปมาอย่างละเอียด จนจางไห่เซี่ยเริ่มเก้อเขิน พอคิดจะหดขากลับ ก็มีตะขาบตัวหนึ่งโผล่ออกจากแขนเสื้อของจางไห่เหมิง
ตะขาบเคลื่อนไหวรวดเร็วมาก พันรอบข้อเท้าเขาหนึ่งรอบเร็วยิ่งนัก โชคดีที่จางไห่เซี่ยเป็นคนสุขุม ถ้าเป็นจางไห่โหลวละก็ คงกระโดดขึ้นมาแล้วเหยียบตะขาบตายคาที่ไปแล้ว
ตะขาบกัดกินเนื้อเน่าที่ข้อเท้าของเขา แล้วก็รีบมุดกลับเข้าไปในแขนเสื้อของจางไห่เหมิง คงเพราะปากของตะขาบมีสารชาที่ทำให้ชา จางไห่เซี่ยจึงไม่รู้สึกเจ็บปวดใด ๆ
วิชาควบคุมแมลงในจีนที่เป็นที่รู้จักกันแพร่หลายมากที่สุด คือพิษแมลงของชนเผ่าแม้วและจ้วงในมณฑลยูนนาน กวางสี ต่อมาแพร่ไปตามเส้นทางสายชาและเส้นทางการค้าทะเลใต้ ถึงพม่า เวียดนาม แล้วกระจายต่อไปยังไทย ลาว กัมพูชา มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ และที่อื่น ๆ ผสมผสานกับความเชื่อเรื่องวิญญาณนิยมของท้องถิ่น ได้รับความนิยมอย่างมาก ชาวบ้านทั่วไปเชื่อว่าพ่อมดหรือหมอผีในพื้นที่นั้นมีพรสวรรค์พิเศษในการควบคุมแมลงพิษ
คนผู้นี้เรียกตัวเองว่าหมอผี และมีความสามารถควบคุมแมลงพิษได้จริง แถมยังลงมือช่วยชีวิตจางไห่เซี่ยทั้งสองคน แม้สถานะจะน่าสงสัย จางไห่เซี่ยก็ไม่ได้พูดอะไรมาก
แต่จางไห่โหลวไม่เหมือนกัน
"เธอบอกว่าเธอเป็นหมอผี? มาช่วยที่นี่? เอ๊ะ ไช่ไจ้ ไม่เห็นได้ยินชาวบ้านพูดถึงเลยนี่~"
จางไห่โหลวพูดไปพลางขยิบตาให้จางไห่เซี่ยไปพลาง
จางไห่เซี่ยเข้าใจ แต่ไม่อยากร่วมมือด้วย เดินไปกระซิบข้าง ๆ ว่า "ไม่จำเป็นต้องหาเรื่องเพิ่ม"
จางไห่โหลวพูดไปแล้วหยุดไม่ได้ มองข้ามจางไห่เซี่ยไป เดินวนรอบจางไห่เหมิงสำรวจ "ชาวบ้านหลายคนข้อเท้าเป็นแผลเน่าเปื่อยมีหนอง ก็ไม่เห็นมีใครเลี้ยงตะขาบมาช่วยพวกเขาบ้างเลย"
จางไห่โหลวสำรวจบนล่างอยู่นาน ส่วนใหญ่คงอยากหาว่าตะขาบซ่อนอยู่ที่ไหน หาด้วยตาไม่เจอ เกือบจะเอามือล้วงแล้ว
จางไห่เหมิงไม่สนใจเขา สายตายังจับจ้องอยู่ที่จางไห่เซี่ย
"ในโคลนใต้แม่น้ำมีสารพิษ ทำให้เกิดภาพหลอนได้ง่าย สัมผัสบ่อย ๆ ก็ต้องโดน ผื่นแดงที่ข้อเท้าก็เกิดจากตอนดิ้นรนทำให้โคลนฟุ้งขึ้น โคลนผสมกับน้ำไหลผ่านขาทำให้เกิดซ้ำ ๆ ไม่มีอะไรพิเศษ"
น้ำเสียงจางไห่เหมิงเรียบเฉย สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง แค่มองจางไห่เซี่ยตรง ๆ
นางกำลังไล่คน
จางไห่เซี่ยเข้าใจความหมายของอีกฝ่ายทันที แต่บางครั้งเขาก็ไม่จำเป็นต้องแสดงอาการ "เข้าใจคนอื่น" ขนาดนั้น
เขาสบตากับจางไห่โหลวที่อยู่ข้างหลังจางไห่เหมิง ทั้งคู่ตกลงกันได้
"โคลนนี้มีพิษนี่นา! งั้นเราจะเมินเฉยไม่ได้!" จางไห่โหลวเพิ่มระดับเสียงทันที
จางไห่เหมิงไม่แม้แต่จะหันหัว พูดตรง ๆ ว่า "คุณจะจัดการ? จัดการยังไง? จะเก็บโคลนในแม่น้ำทั้งสายมากรองสักรอบไหม? คิดว่าตัวเองวิเศษนักหรือไง? ต้องให้ฉันเตือนความจำไหมว่าแม่น้ำสายนี้ยาวเท่าไหร่?"
"เคยได้ยินชื่อเสียงของจางไห่เหยียนไหม..."
"เรื่องนี้ยังไงก็ต้องมีต้นตอ แก้ที่ต้นตอให้เด็ดขาด พอน้ำไหลชะล้างสารพิษก็ค่อย ๆ สลายไป ไม่ต้องพูดถึงการกำจัดให้สิ้นซาก อย่างน้อยก็ไม่ก่อเรื่องได้อีก" จางไห่เซี่ยพูดตัดบทจางไห่โหลว
ไม่คาดคิด จางไห่เหมิงกลับไม่พูดจิกกัดจางไห่เซี่ย
จางไห่โหลวรู้สึกถูกเลือกปฏิบัติทันที หน้าตาเปลี่ยนไปแปดอย่างในไม่กี่วินาที แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะอีกฝ่ายไม่แม้แต่จะหันมามองเขา
ตอนนี้กำลังเป็นช่วงพระอาทิตย์ตก พอตกดิน หมอกพิษในป่าก็เริ่มลอยขึ้นมา
จางไห่เซี่ยหยิบยาถอนพิษสารพัดประโยชน์ที่หอจดหมายเหตุทำเองขึ้นมา ส่งให้จางไห่โหลวหนึ่งเม็ด แล้วกินเองหนึ่งเม็ด เขาลังเลว่าจะให้จางไห่เหมิงดีไหม
ลังเลอยู่ครึ่งวินาที หยิบอีกเม็ดหนึ่งออกมา กำลังจะยื่นไปทางจางไห่เหมิง ก็พบว่า—จางไห่เหมิงหายไปแล้ว
"จางไห่โหลว!"
"ไช่ไจ้ไม่ต้องตื่นตกใจ พี่ปกป้องเอง~"
จางไห่โหลวรีบขยับเข้าใกล้จางไห่เซี่ยจนหลังชนหลัง แต่ดูเหมือนจางไห่โหลวจะเข้าใจความหมายของจางไห่เซี่ยผิดไป
"นายออกไปให้ไกล ๆ หน่อย กลิ่นบุหรี่เหล้าของนายเต็มไปหมด หมอผีคนนั้นกลิ่นสมุนไพรแรงมาก หาไม่ยากหรอก" จางไห่เซี่ยพูด
จางไห่โหลวเดินหนีไปห้าก้าวอย่างรู้งาน แล้วถามว่า "เราหานางทำไม?"
"คนไปก็ไปแล้วสิ เราสองคนตรงไปต้นน้ำเลย ไม่ต้องไปยุ่งกับนาง"
เสียดายที่หมอกหนาเกินไป จางไห่โหลวมองไม่เห็นสายตาขวาง ๆ ที่จางไห่เซี่ยส่งให้
"นายไม่สังเกตเหรอ คน ๆ นี้ลงมาจากต้นน้ำ รอยโคลนที่พื้นรองเท้านางกับเราไม่เหมือนกัน เรามาจากท้ายน้ำ ตะกอนละเอียด สีเทาอมเหลือง ส่วนพื้นรองเท้านางเปื้อนโคลนอินทรีย์สีดำเข้มเหนียวหนืด ปนด้วยเม็ดแร่สีแดงเข้ม เท่าที่ฉันรู้ ต้นน้ำมีเหมืองแบบนั้นอยู่จริง เห็นได้ชัดว่าคน ๆ นี้ทำกิจกรรมเยอะกว่าเรามาก" จางไห่เซี่ยวิเคราะห์
หืม? ทำไมกลิ่นถึงใกล้เข้ามากะทันหันล่ะ
จางไห่เซี่ยสงสัย กลิ่นสมุนไพรเข้มข้นโอบล้อมเขาทันที พร้อมกับเสียงที่ดังขึ้นข้างหู
"ฉลาดเกินไปไม่ใช่เรื่องดี"
จางไห่เหมิงปรากฏตัวอีกครั้ง
"นายโผล่มาอีกแล้วเหรอ เล่นซ่อนหากับพี่ชายงั้นสิ" จางไห่โหลวพูดก่อน
"ฉันอยู่ตรงนี้ตลอด แค่พวกคุณสองคนไม่เห็นเอง...สิ่งที่เธอเชื่อมาตลอด อาจหลอกเธอได้"
ครึ่งหลังของประโยคพูดกับเขาโดยเฉพาะ จางไห่เซี่ยรู้สึกว่าคน ๆ นั้นอยู่ตรงหน้าเขา
เขาดูเหมือนขยับไม่ได้ แต่รู้สึกได้ว่าจางไห่เหมิงยกมือขวาของเขาขึ้น แล้ววาดสัญลักษณ์หนึ่งลงบนฝ่ามือ
นี่คือเครื่องหมายพิเศษของตระกูลจาง หมายถึงอันตราย เจอสัญลักษณ์นี้ต้องออกไปทันที
คนตรงหน้าเขาก็เป็นคนของหอจดหมายเหตุด้วย
จางไห่เซี่ยมองไม่เห็นหน้าของคนตรงหน้า แต่ได้กลิ่น รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายวางมือเขาลง แล้ว...กลิ่นก็หายไปอีกครั้ง
"จางไห่โหลว?"
ไม่มีเสียงตอบ
"จางไห่โหลว?!" น้ำเสียงของจางไห่เซี่ยเพิ่มความกังวลขึ้นอีกนิด
ทำไมจางไห่โหลวไม่พูดเลย?
ไห่โหลวควรอยู่...อยู่ทางซ้าย
จางไห่เซี่ยพยายามขยับขา ดูเหมือนจะขยับได้อีกครั้ง แต่ก็ไม่คล่องตัวเหมือนเดิม
เขาเดินไปทางซ้ายประมาณห้าเมตร ชนเข้ากับจางไห่โหลวพอดี
"จางไห่โหลว อย่าทำเป็นตาย หายใจอยู่ก็ส่งเสียงหน่อย"
เงียบ
จางไห่เซี่ยพอจะสรุปได้ว่า เขากับจางไห่โหลวโดนยา ทำให้ขยับตัวไม่ได้ชั่วคราว ส่วนจางไห่โหลวนั้น โดนยาเพิ่มอีกอย่างที่ทำให้พูดไม่ได้
...
"ไห่เหมิงตัวเล็กกว่าคนอื่นตั้งแต่เด็ก ตอนฝึกนาง ฉันเน้นทักษะเป็นหลัก นางเก่งการซ่อนตัวมาก เชี่ยวชาญการควบคุมแมลงและใช้ยา ต่อมายาที่หอจดหมายเหตุใช้ ก็ล้วนเป็นสูตรที่นางปรับปรุงขึ้น ถึงฉันก็ไม่รู้สูตรที่แท้จริง" จางไห่ฉีเขย่าขวดเหล้าเล็ก ๆ ของตัวเอง พูดอย่างเรียบเฉย