มารดาของเจ้าของร่างเดิมลำเอียงจนเสียสติ ในใจมีแต่ฉู่จิน นางเอกของเรื่อง ไม่ว่าจะอยู่ต่อหน้าผู้ใดก็เอาแต่ดูแคลนและกดข่มเจ้าของร่างเดิม เพื่อขับเน้นให้ฉู่จินที่นางอบรมสั่งสอนมากับมือโดดเด่นเพียงใด จะได้ให้ฉู่จินเหยียบย่ำเจ้าของร่างเดิมแล้วแต่งเข้าตระกูลชั้นหนึ่ง นางคือผู้ร้ายตัวจริงที่บีบคั้นเจ้าของร่างเดิมจนบิดเบี้ยว
เมื่อเจ้าของร่างเดิมตาย นางไม่แม้แต่จะหลั่งน้ำตาสักหยด ทั้งไม่เคยทบทวนว่าบุตรสาวกลายเป็นเช่นนั้นได้อย่างไร หลังจัดการฝังศพอย่างลวก ๆ ก็เริงร่าไปเตรียมงานเลี้ยงวันเกิดให้นางเอก กระทั่งประกาศต่อหน้าผู้คนในงานวันเกิดว่า ฉู่จินคือบุตรสาวเพียงคนเดียวในดวงใจของนาง
มารดาเย็นชาไร้หัวใจเช่นนี้ จะกลับใจได้ด้วยการบีบบังคับอย่างนั้นหรือ?
นางเอกเป็นบุตรสาวคนโปรดของผู้เขียน โอกาสวาสนาใช่ว่าอยากแย่งชิงก็แย่งชิงมาได้หรือ?
ยังจะให้มีชื่อเสียงโด่งดังไปทั่วหล้าอีก...
ทำไมไม่ให้นางบำเพ็ญเซียนอยู่ตรงนั้น แล้วเหาะขึ้นสวรรค์ไปเสียเลยเล่า!
“ข้าปฏิเสธ! ข้าจะกลับไป!”
เจ้าของร่างเดิมมีสีหน้าเสียดาย “กลับไปไม่ได้แล้ว ร่างของเจ้าในอีกภพหนึ่งถูกคนไข้คลุ้มคลั่งแทงตายเมื่อคืน”
เจียงรุ่ยหนิง “...” อยากด่าคน
เจ้าของร่างเดิมอดทนเกลี้ยกล่อมอย่างใจเย็น “ถึงข้าจะถูกนักเขียนสารเลวออกแบบให้เลวร้ายและชั่วช้า แต่ก็ให้ความงามระดับยอดเยี่ยมมา แถมยังกินไม่อ้วน ร่างกายแข็งแรงไม่ค่อยเจ็บป่วย ยังมีโชคดีรอดตายมาได้ทุกครั้งอีกต่างหาก!”
“ในโลกของเจ้า เจ้าเป็นถึงบัณฑิตหญิงอันดับหนึ่งของแผ่นดิน หากพูดถึงสติปัญญา เจ้าไม่ด้อยไปกว่าฉู่จินเลย! การแย่งชิงวาสนาของฉู่จินอาจยากอยู่บ้าง แต่จะยากกว่าความกดดันและความลำบากราวกับตกนรกตลอดสามปีที่เจ้าเตรียมสอบจนได้เป็นบัณฑิตหญิงอันดับหนึ่งหรือ?”
“ย่อมไม่มีทาง ใช่หรือไม่?”
“หลายปีที่เจ้าป่วย เจ้าสูญเสียทุกสิ่งไป ไม่เสียใจหรือ? ไม่เสียดายหรือ? ไม่อยากได้รับความรักและเอาใจใส่อย่างไม่มีเงื่อนไข ได้เปล่งประกาย ได้รับการเข้าข้าง แล้วใช้ชีวิตอย่างสุขสบายตามใจสักครั้งหรือ?”
เจียงรุ่ยหนิงอยากสิ!
แต่นางยิ่งอยากได้ทุกอย่างมาโดยไม่ต้องออกแรง อยากทะลุมิติมาเป็นนางเอกนิยายรักหวานชื่นไปเลยมากกว่า
นางมองเจ้าของร่างเดิมอย่างขุ่นเคือง งามก็จริง แต่สติปัญญาต่ำจริง ทำเรื่องต่าง ๆ ได้โง่เขลาจริง ชื่อเสียงก็คงย่ำแย่จริง! ตอนนี้ยังมีเทพสังหารไล่ตามไม่เลิกอยู่เบื้องหลังอีก
ไพ่ในมือเลวร้ายถึงเพียงนี้ จะให้นางทะยานขึ้นไปได้อย่างไร?
“ข้ายังมีสิทธิ์เลือกด้วยหรือ?”
เจ้าของร่างเดิมยิ้ม ลักยิ้มเล็ก ๆ บนแก้มดูน่ารักน่าเอ็นดู “ไม่มี!”
เจียงรุ่ยหนิงกุมอกที่เจ็บแปลบ กลอกตาใส่ “พูดมาเถอะ! ความปรารถนาข้อที่สามคืออะไร?”
ข้าจะคอยดูว่านางยังจะคิดคำขอเหลวไหลอะไรออกมาได้อีก!
เจ้าของร่างเดิมจ้องมองนางนิ่ง ๆ ปลายนิ้วเย็นใสแตะลงบนอกของนางเบา ๆ น้ำเสียงราวกับจมอยู่ใต้ทะเลลึก เป็นความน้อยเนื้อต่ำใจและความเจ็บปวดที่เก็บงำมานานกว่าสิบปี “ความปรารถนาข้อที่สาม ขอให้เจียงรุ่ยหนิงในโลกนี้แข็งแรงปลอดภัย ทุกสิ่งสมปรารถนา มีคนเอ็นดู มีคนรัก มีคนเข้าข้าง และมีอายุยืนยาวจนสิ้นอายุขัย!”
เจียงรุ่ยหนิงชะงักงัน
ชาติก่อนหลังจากนางล้มป่วย บิดามารดาวิ่งวุ่นเพื่อนาง ใช้เงินเก็บจนหมด ขายบ้านไปหนึ่งหลัง ทว่าค่าใช้จ่ายที่หลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสายกลับกัดกร่อนความรักที่พวกเขามีต่อนางอย่างรวดเร็ว พวกเขาเริ่มระเบิดอารมณ์ใส่นาง โทษว่านางทำให้พวกเขาต้องลำบาก แล้วจากนั้น...
คนหนึ่งรับบทเป็นฝ่ายร้าย ตะโกนอย่างสิ้นหวังว่า “เจ้าต้องลากทั้งบ้านให้ตกนรกไปด้วยถึงจะพอใจหรือ?”
อีกคนรับบทเป็นฝ่ายดี ปลอบนางอย่างเหนื่อยล้าว่า “แม่ของเจ้าดูแลเจ้าจนเหนื่อยเกินไป ถึงได้พูดจาเหลวไหล นางไม่ได้หมายความว่าจะให้เจ้าตายหรอก”
แต่ความจริงแล้ว บ้านที่พวกนางขายไปนั้นเป็นของขวัญจากผู้พัฒนาโครงการ เพราะนางสอบได้ที่หนึ่งของมณฑลในการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ส่วนเงินเก็บที่ใช้ไปก็เป็นเงินทุนการศึกษาของนาง พวกนางยังมีบ้านที่ได้จากการเวนคืนที่ดินอยู่ในมือถึงหกหลัง ในนั้นมีส่วนที่เป็นของนางถึงสองหลังด้วย!
ต่อมา พวกนางก็ยุ่งกับการมีลูกคนที่สอง ยุ่งกับการขายบ้านสองหลังนั้นโดยอ้างว่าจะเอาเงินไปรักษานาง แล้วซ่อนเงินสดไว้ หลังจากนั้นก็ไม่เคยมาเยี่ยมนางอีกเลย
นางคิดว่าไม่มีใครรักนาง และไม่มีใครสนใจว่านางจะเป็นอย่างไร
ไม่คิดเลยว่าคนที่อวยพรให้นางจะเป็นตัวละครกระดาษคนหนึ่ง เป็นตัวละครกระดาษที่ผู้เขียนบรรยายว่าเลวร้ายอย่างยิ่ง!
ลำคอตีบตันเจ็บปวดเหลือเกิน ทว่าในชั่วขณะนี้ ความทุกข์ยากและเรื่องเลวร้ายทั้งหมดกลับละลายหายไปราวกับเกล็ดหิมะ แปรเปลี่ยนเป็นพลังที่เอาชนะทุกสิ่งได้ แล้วไหลหลั่งเข้าสู่ร่างกายของนางไม่ขาดสาย “ได้!”
นางกล่าว
“ข้ารับปาก! ความปรารถนาทั้งสามข้อ ข้าจะทำให้ดีที่สุดเพื่อให้เป็นจริง!”
เจ้าของร่างเดิมถอนหายใจโล่งอก แล้วยิ้มอย่างสดใส
ร่างของนางเริ่มเลือนรางลงทีละน้อย
เจียงรุ่ยหนิงเห็นแล้วก็รู้สึกอาลัยอาวรณ์อยู่บ้าง แต่กังวลมากกว่า “เจ้าจะไปแล้วหรือ? จะไปที่ใด? ไม่อยู่ดูข้าทำให้ความปรารถนาของเจ้าเป็นจริงด้วยตาตัวเองหรือ?”
เจ้าของร่างเดิมส่ายหน้า “ไม่ล่ะ ข้าไม่อาลัยอาวรณ์โลกนี้อีกแล้ว ไม่มีเหตุให้ต้องอยู่ต่อ แต่ข้าเชื่อว่าเจ้าฉลาดและมีความมุ่งมั่น จะต้องทำได้ดี และใช้ชีวิตได้อย่างยอดเยี่ยมแน่นอน”
“ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะไปที่ใด บางทีอาจเหมือนเจ้า ได้ไปยังสถานที่ใหม่ เริ่มต้นชีวิตใหม่ก็ได้ ขอเพียงหลุดพ้นจากที่นี่ก็พอ”
นางยิ้มให้เจียงรุ่ยหนิง
โล่งใจและเบาสบาย
“เจียงรุ่ยหนิง พวกเราต่างพยายามของตนเอง ใช้ชีวิตให้ดีเถอะ!”
พวกนางมองสบตากัน
ต่างเห็นความประหม่าและความคาดหวังต่อชีวิตที่ไม่รู้จักจากดวงตาของอีกฝ่าย
เจียงรุ่ยหนิงมอบคำอวยพรจากใจจริงให้นางเช่นกัน “ขอให้ชีวิตใหม่ของเจ้าปราศจากภัยพิบัติและความทุกข์ยาก ทุกสิ่งราบรื่น มีความสุขสมบูรณ์!”
เจ้าของร่างเดิมยิ้มตอบนาง
ก่อนที่ร่างจะสลายไปเพียงชั่วอึดใจ
สีหน้าของนางพลันเปลี่ยนไป
หัวใจเจียงรุ่ยหนิงกระตุกวูบ
ถัดมา นางก็ได้ยินเจ้าของร่างเดิมโยนระเบิดลูกใหญ่ใส่ “วันนี้เป็นฉากที่ฉู่จินถูกวางยา ตอนนี้นางถูกคุณชายจากตระกูลปั๋วหย่งหนิงที่หมายปองนางตามตื๊ออยู่!”
“ถ้าเจ้ารีบไปสวนไป๋หลีตอนนี้ น่าจะยังช่วยนางได้ทัน ไม่อย่างนั้นคืนนี้นางต้องถูกคนฉวยโอกาสแน่ แถมยังถูกคนกลุ่มหนึ่งเห็นเข้าอีก ถึงตอนนั้นนาง พระเอก ตัวประกอบชายทั้งหมด รวมถึงมารดาผู้แสนดีของพวกเรา ล้วนจะพากันแค้นเจ้า”
ในหนังสือเป็นเพราะนางเอกถูกวางยาและถูกล่วงเกินในครั้งนี้ เจ้าของร่างเดิมจึงถูกคนที่หลงรักนางเอกแก้แค้น ระหว่างทางกลับจวนก็ถูกลักพาตัวและกรอกยาปลุกกำหนัด ก่อนถูกขังไว้ในห้องห้องหนึ่ง อีกฝ่ายยังสั่งให้นักเลงท้องถิ่นหลายคนทุบประตูอยู่ข้างนอก ให้นางต้องทนทุกข์ทรมานและหวาดกลัวราวกับถูกไฟแผดเผา
พวกนักเลงท้องถิ่นยังไม่ทันได้ลงมือ แต่คนที่ผู้หลงรักนางเอกส่งมาเฝ้าตัวประกอบหญิงกลับข่มขืนนางเสียก่อน
เจียงรุ่ยหนิงสูดปากด้วยความตกใจ หางตากระตุกยิก ๆ การร่ำลาอย่างอบอุ่น ความคาดหวังต่ออนาคต ล้วนแปรเปลี่ยนเป็นความตระหนกจนขนลุก!
“ข้าต้องขอบคุณเจ้าจริง ๆ ที่สร้างปัญหาให้ข้าถึงเพียงนี้!”
เจ้าของร่างเดิมกะพริบตาปริบ ๆ อย่างน้อยใจ พูดอะไรบางอย่าง จากนั้นก็สลายหายไปอย่างสิ้นเชิง
เจียงรุ่ยหนิงไม่มีเวลามาเศร้าใจ ทั้งไม่มีเวลาสนใจความเจ็บปวดจากการเพิ่งเสียความบริสุทธิ์ นางกัดฟันกรอด มุดออกจากถ้ำในภูเขาจำลอง ใช้มือเท้าคลานฝ่าพุ่มไม้ วิ่งสะเปะสะปะไปได้พักใหญ่ ในที่สุดก็พบสาวใช้คนหนึ่ง “รบกวนพาข้าไปสวนไป๋หลีที”
ขณะพูด นางก็ปลดปิ่นบนศีรษะยัดใส่มือสาวใช้
“สาวใช้ของข้าบอกว่าจะไปหักกิ่งดอกไม้มาให้ แต่ไปแล้วไม่กลับ ข้าเป็นห่วงว่านางจะเกิดเรื่อง รบกวนท่านช่วยเร่งฝีเท้าหน่อย!”
สาวใช้จำหน้านางได้ จึงประหลาดใจอยู่บ้าง นี่คือคุณหนูใหญ่ตระกูลเจียงผู้หยิ่งผยองไร้การอบรมตามคำเล่าลือหรือ?
ดูมีมารยาท ทั้งยังใจกว้างไม่ใช่หรือ?
นางเก็บปิ่นใส่แขนเสื้อ แล้วรีบนำทางไป
ในที่สุดก็พบมุมสวนดอกไม้ที่เงียบสงบ ซึ่งเป็นที่อยู่ของนางเอก
เจียงรุ่ยหนิงไม่เข้าใจเลยว่านางเอกคิดอย่างไร ถูกวางยาแล้วแทนที่จะไปขอความช่วยเหลือในที่ที่มีคนมาก กลับดึงดันวิ่งไปในที่ไร้ผู้คน หากไม่ถูกคนเจตนาร้ายฉวยโอกาสก็แปลกแล้ว!
นางให้สาวใช้กลับไป
เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเห็นสภาพน่าอเนจอนาถของนางเอก
แล้วรีบเร่งไปทางนั้น
พลันได้ยินเสียงบุรุษดังมาจากหลังพุ่มไม้ดอกไม้ แสร้งทำเป็นสุภาพบุรุษแต่ปิดบังความตื่นเต้นที่กำลังจะสมปรารถนาไว้ไม่มิด “ดูท่าทางยั่วยวนของเจ้าเสียก่อน หากออกไปตอนนี้ มีแต่จะถูกคนหัวเราะเยาะ แล้วสงสัยว่าเจ้าไปมั่วสุมกับชายป่าเถื่อนมา รอให้ข้าช่วยบรรเทาอาการให้ก่อนแล้วค่อยออกไปก็ยังไม่สาย!”
หลังเสียงเสื้อผ้าถูกฉีกขาด ก็ตามมาด้วยเสียงตบฉาดหนึ่ง
บุรุษผู้นั้นโกรธจนหน้าแดง “ข้าเป็นถึงคุณชายตระกูลปั๋ว ช่วยเจ้าแก้ฤทธิ์ยาปลุกกำหนัดก็นับว่าให้เกียรติเจ้าแล้ว อย่าไม่รู้จักรับน้ำใจ!”
หัวใจเจียงรุ่ยหนิงสั่นระริก
แย่แล้ว แย่แล้ว!
นางเอกถูกตบแล้ว ฝ่ามือนี้ต้องถูกนางเอกกับบรรดาผู้หลงรักนางโยนความผิดมาให้นางผู้เคราะห์ร้ายคนนี้แน่!
“ไอ้โรคจิต ปล่อยนางเดี๋ยวนี้!”