หนึ่งวินาที!
สองวินาที!
……สิบวินาที!
แต่ความหวาดกลัวและอาการหายใจไม่ออกจากการถูกบีบคอกลับไม่เกิดขึ้น
เจียงรุ่ยหนิงคิดว่าคนโหดเหี้ยมคงเห็นแล้วว่านางบริสุทธิ์ จึงตัดสินใจปล่อยนางไป นางแอบลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง เตรียมสังเกตสีหน้าของเขาแล้วค่อยใช้สัญชาตญาณเอาตัวรอดแบบคนขี้ขลาด ทว่าใครจะคิดว่าพอลืมตาขึ้นมาก็สบเข้ากับจิตสังหารเข้มข้นจนแทบละลายไม่ลงในดวงตาของคนโหดเหี้ยมเข้าอย่างจัง!
คอนกกระทาหดกลับอย่างแรงอีกครั้ง
เซียวเช่อรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่าเรี่ยวแรงทั่วร่างกำลังเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว ร่างกำยำกล้ามเนื้อเป็นมัดโซเซ ก่อนจะคว้าขอบโต๊ะข้างกายไว้แล้วนั่งลง “นางสารเลว เจ้าวางยาเปิ่นหวังอีกแล้ว!”
เจียงรุ่ยหนิงแอบร้อง “อ้อ” ในใจ
ยาอ่อนกำลังออกฤทธิ์แล้ว!
ยิ่งทำให้นางมั่นใจว่าชีวิตตัวประกอบอย่างนางคงอยู่ไม่พ้นสามตอนแน่!
ผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ผู้มีอำนาจเด็ดขาดในราชสำนักผู้นี้ เพียงไม่ถึงครึ่งวันก็ถูกนางเล่นงานไปถึงสองครั้ง หากเรื่องนี้แพร่ออกไปคงถูกหัวเราะจนฟันร่วง จะปล่อยนางไปได้อย่างไร!
แต่นางตัดสินใจแก้ต่างให้ตนเองสักหน่อย จึงเอ่ยตะกุกตะกัก ตัวสั่นงันงก “เอ่อ…หม่อมฉันบอกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหม่อมฉัน ท่านอ๋องจะเชื่อหรือไม่?”
เซียวเช่อจ้องหญิงที่แสร้งทำตัวขลาดกลัวตรงหน้าอย่างมืดครึ้ม แทบอยากบีบคอนางให้ตายในทันที!
เจียงรุ่ยหนิงกุมลำคออันบอบบางของตน ทั้งที่ไม่ได้ถูกบีบคอแท้ ๆ กลับรู้สึกหายใจไม่ออกอยู่บ้าง นางหนาวสะท้านด้วยความกลัว แล้วก็รู้สึกว่าตนช่างบริสุทธิ์นัก นางถูกบังคับให้ดำเนินเรื่องตามบทต่างหากเล่า!
นางตั้งใจจะเชิดหน้าตอบโต้ให้เด็ดเดี่ยว แต่พอคิดว่ากำลังต่างกันมากเกินไป สุดท้ายก็ได้แต่ก้มหน้าพึมพำแบบนกกระทา “ท่านคิดจะฆ่าข้าก่อน เป็นท่านที่ผิด ข้าวางยาท่านก็เพื่อป้องกันตัว!”
“อีกอย่าง ท่านมีแรงมากขนาดนั้น หากไม่อยากให้ข้าทำสำเร็จ ก็แค่หลบไปเสียสิ! เห็น ๆ อยู่ว่าท่านเต็มใจกลิ้งลงเตียงกับข้า เหตุใดถึงโยนความผิดให้ข้าคนเดียว?”
นางไม่กล้ามองสีหน้าของบุรุษผู้นั้นอีก
นางลนลานสวมเสื้อผ้า ก่อนจะคลานกระเสือกกระสนออกจากห้องไป
ได้เกิดใหม่ทั้งที ชีวิตล้ำค่าเช่นนี้ จะนั่งรอความตายได้อย่างไร!
นางวิ่งอย่างลนลานรีบร้อนจนสะดุดธรณีประตู รองเท้าปักหลุดทิ้งไว้ในห้องข้างหนึ่ง
นางกัดฟันย้อนกลับไปภายใต้สายตาอำมหิตของคนโหดเหี้ยม ก้มลงเก็บรองเท้า แม้แต่จะสวมก็ยังไม่มีเวลา รีบวิ่งหนีสุดชีวิตราวกับถูกผีไล่ตาม
เซียวเช่อมองนางวิ่งจนเหลือเพียงเงาพร่า คิ้วขมวดแน่น ดวงตายิ่งมืดครึ้มลงทุกที
นางถึงกับไม่ฉวยโอกาสลงมือฆ่าเขาหรือ?
แค่นี้เอง…ก็หนีไปแล้ว!?
เขารออยู่อีกครู่หนึ่ง
แต่ก็ไม่มีมือสังหารอย่างที่คาดไว้ปรากฏตัว
เขาหลับตาลงอย่างแรง
ดูท่า นางสารเลวผู้นี้ไม่ได้ถูกคนในราชสำนักที่คิดจะฆ่าเขาส่งมา!
ผู้ติดตามคนสนิทเข้าใจสถานการณ์ดี รีบออกมาจากที่ซ่อนในทันที
เมื่อเห็นรอยเล็บสลับกันบนร่างของนายตน รวมถึงรอยกัดบนหัวไหล่ เขาก็ตกใจ รีบก้มหน้าก้มตาค้นยาแก้ฤทธิ์ยาอ่อนกำลังจากแขนเสื้อ แล้วป้อนให้เซียวเช่อกิน
“ท่านอ๋อง จะให้จับตัวนางกลับมาหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ?”
เซียวเช่อหลับตาปรับลมหายใจ
ภาพบางอย่างพุ่งพล่านเข้ามาในสมองอย่างห้ามไม่อยู่ ทั้งกล้าหาญและยังไม่ช่ำชอง ทั้งนุ่มนวลและเร่าร้อน…ยังมีแววตาที่ทั้งยั่วยวนทั้งขลาดกลัวคู่นั้นอีก…
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความเย็นชาไร้อารมณ์ก็ยังไม่กลับคืนสู่ดวงตา เปลวไฟสีน้ำเงินเข้มยังคงลุกโชนอยู่ภายใน
“สืบให้ละเอียด เปิ่นหวังจะไปจับนางด้วยตนเอง!”
ผู้ติดตามคนสนิทไม่ได้เห็นนายเหนือหัวเป็นเดือดเป็นแค้นจนข่มอารมณ์ไม่อยู่เช่นนี้มาหลายปีแล้ว เมื่อเห็นเปลวไฟในดวงตาของเขาก็ถอยหลังไปสองก้าวอย่างเงียบงัน “ขอรับ ข้าน้อยจะไปสืบเดี๋ยวนี้!”
เซียวเช่อสวมเสื้อผ้า ชายเสื้อเสียดสีกับหัวไหล่จนเจ็บแปลบ เขาหันไปมอง เห็นรอยฟันสองแถวลึกชัด คิ้วกระตุกสองครั้ง “เปิ่นหวังจะถอนฟันเจ้าออกมาให้ได้!”
เจียงรุ่ยหนิงก้มหน้าวิ่งไปไกลมาก
หลังจากหยุดลง นางมองภาพหญิงงามในอาภรณ์หรูหรา ท่ามกลางแสงสนธยาสีเจิดจ้าและกองทองกองหยก แล้วก็ตะลึงจนทำหน้าเหรอหรา
ตอนอ่านหนังสือ ขอแค่รู้หนังสือก็พอ แต่พอทะลุมิติเข้ามา นางจะไปรู้ได้อย่างไรว่าใครเป็นใคร ที่นี่ที่ไหน จะกลับบ้านอย่างไร แล้วสาวใช้คนสนิทอย่างรุ่ยหยวนมี่หายไปไหนอีก?
เมื่อได้ยินเสียงคนพูดคุยเดินเข้ามาใกล้ นางก็หลบโดยสัญชาตญาณ มุดเข้าไปในถ้ำจำลองหลังพุ่มไม้หนาทึบข้าง ๆ ภูเขาจำลอง
พอนึกถึงว่าด้านหลังยังมีเทพสังหารถือมีดไล่ตามมา นางก็แทบอยากเอาหัวโขกให้ตายไปเสียเลย!
นางย่อตัวพิงกำแพง กอดศีรษะแล้วกรีดร้องด่าทอในใจอย่างไร้เสียง แย่ที่สุด! จะบังคับส่งของกันแบบนี้ได้อย่างไร! ทำไมคนอื่นทะลุมิติมาเป็นตัวเอก แต่นางกลับต้องเป็นตัวประกอบหญิง! นางไม่ยอม!
ขณะที่นางโกรธจนเลือดลมพลุ่งพล่าน เสียงอ่อนแผ่วเสียงนั้นก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
【ก็เจ้าเลือกเองไม่ใช่หรือ】
เจียงรุ่ยหนิงชะงัก ก่อนจะเดือดดาลขึ้นมาทันที เลือกเองกับผีน่ะสิ! ใครให้โอกาสข้าเลือกกัน!
ด่าจบในใจแล้ว
นางก็ชะงักไปอีกครั้ง
“ใครพูดน่ะ!”
แสงสีขาวพร่ามัวจากรอบด้านรวมตัวกัน ก่อนจะจับเป็นรูปร่างอยู่ตรงหน้านาง เป็นคนผู้หนึ่ง…เด็กสาวตัวน้อยที่นางเห็นตอนทะลุมิติเข้ามา!
งดงามเจิดจ้าและเปี่ยมเสน่ห์
เพียงยืนอยู่ตรงนั้น ถ้ำมืดทึบก็สว่างไสวขึ้นมาทันตา
เมื่อนึกถึงคำบรรยายในหนังสือจากรูปลักษณ์ของอีกฝ่าย นางก็เหมือนจะรู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นใคร!
นางร้ายรองที่เป็นแมลงสาบฆ่าไม่ตาย เพราะริษยาที่นางเอกแย่งความรักจากมารดาไปจนหมด จึงคอยกลั่นแกล้งและวางแผนเล่นงานนางเอกมาตั้งแต่เด็ก ทั้งยังแย่งพระเอกจากนางเอก ผลสุดท้ายกลับถูกนางเอกและผู้หลงรักนางเอกเอาคืนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ต้องผ่านประสบการณ์แสนขมขื่น ทั้งถูกล่วงละเมิด ถูกทุบตี ถูกขับออกจากบ้าน และต้องตกต่ำไปอยู่หอคณิกา…สุดท้ายก็ตายอย่างทุกข์ทรมานด้วยร่างกายเน่าเปื่อย ในวันที่นางเอกได้รับพระราชทานยศฮูหยินขั้นหนึ่ง!
และนาง…ก็ทะลุมิติมาอยู่ในร่างของตัวร้ายหญิงที่มีชื่อและแซ่เดียวกับตนผู้นี้!
เจียงรุ่ยหนิงหัวเราะอย่างสิ้นหวัง
ไม่มีอะไรให้ดิ้นรนอีกแล้ว รอความตายเถอะ!
เจ้าของร่างเดิมย่อตัวลงข้างนาง “ชะตาในเรื่องเปลี่ยนแปลงได้ เจ้าเห็นไหม! ในนิยายต้นฉบับไม่มีเรื่องที่นอนกับเซียวเช่อ แต่ตอนนี้เกิดขึ้นแล้วไม่ใช่หรือ?”
“เซียวเช่อก็เหมือนข้า เป็นเพียงตัวละครที่ผู้เขียนสร้างขึ้นมา เป็นตัวร้ายที่ถูกปั้นแต่งอย่างมุ่งร้ายจนไร้ขีดจำกัด ไม่มีใครรักเขา แต่ถ้ามีคนจริงใจต่อเขา เขาจะต้องทะนุถนอมคนนั้นเป็นพิเศษ ทั้งยังดีกับเจ้าและคอยปกป้องเจ้า”
“อีกทั้งเขายังเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ มีอำนาจล้นฟ้า หากมีเขาคอยคุ้มครอง ชีวิตเจ้าจะต้องสุขสบายแน่!”
เจียงรุ่ยหนิงทั้งตกตะลึงทั้งพูดไม่ออก
ตกตะลึงที่ตัวละครในหนังสือมีสำนึกขึ้นมา ส่วนที่พูดไม่ออกก็เพราะสติปัญญาของตัวละครในหนังสือช่างตรงกับที่นักอ่านวิจารณ์ไว้จริง ๆ ว่ามีแค่สองร้อยห้าสิบ!
“เจ้าคิดว่าคนโหดเหี้ยมอันดับหนึ่งของทั้งเรื่อง จะให้โอกาสคนที่นอนกับเขาแล้วยังวางยาเขาได้ทำดีกับเขาหรือ? เขาเป็นตัวร้าย ให้เขาคุ้มครองข้า พอเขาก่อกบฏไม่สำเร็จแล้วถูกลงโทษ ข้าจะหนีรอดหรือ?”
เจ้าของร่างเดิมดูเหมือนไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อน อ้าปากค้างอยู่นาน ก่อนจะกะพริบตากลมโตงดงามอย่างรู้สึกผิด “เจ้าเป็นคนพูดเองว่า ถ้ามีโอกาสได้มีชีวิตต่อให้เลือกได้ ต่อให้ต้องทะลุมิติมาอยู่ในร่างข้า เจ้าก็ยอม ทั้งยังจะใช้ชีวิตของข้าให้สนุกและมีสีสัน”
เจียงรุ่ยหนิงหน้าตึง ก่อนจะหัวเราะด้วยความโมโห
นางเป็นคนป่วย เห็นตัวละครในหนังสือที่มีฐานะสูงส่งและสุขภาพแข็งแรง ทั้งยังชื่อและแซ่เดียวกับตน ไม่ยอมใช้ชีวิตให้ดี กลับวิ่งไปบนเส้นทางหาที่ตาย นางก็แค่เสียดายเท่านั้น!
คำพูดที่หลุดปากเพราะความเสียดาย จะกลายเป็นเหตุให้ทะลุมิติมาได้ด้วยหรือ?
สมเหตุสมผลหรือ?
อีกอย่าง คนผู้นี้ไม่ใช่ตัวร้ายชั่วช้าหรอกหรือ?
เหตุใดถึงทำท่าทางน่าสงสารเหมือนเด็กดีที่ถูกรังแกเช่นนี้?
เจ้าของร่างเดิมมองออกว่านางกำลังคิดอะไร จึงแค่นเสียงเย็นชา “ตระกูลเจียงจงรักภักดีสืบต่อกันมาหลายชั่วอายุคน ข้าเป็นเลือดเนื้อของผู้ภักดี ต่อให้ไม่ได้ความเอาไหน ก็ไม่มีทางกลายเป็นคนชั่วช้าได้ คนที่ชั่วร้ายมาตลอดไม่ใช่ข้า แต่เป็นเรื่องราวที่ผู้เขียนสร้างขึ้นต่างหาก”
“หลังจากถูกเขียนให้ตาย ข้าก็ได้กลับมาเกิดใหม่ ต่อให้รู้เรื่องราวที่จะเกิดขึ้นข้างหน้าและหลีกเลี่ยงเรื่องมากมายได้ แต่ข้า…ไม่อยากเผชิญหน้ากับญาติที่ทำให้ข้าแทบบ้า ไม่รักข้า แต่กลับยอมตามใจและรักฉู่จินอย่างไร้เงื่อนไขอีกแล้วจริง ๆ!”
นางเงยหน้า สูดหายใจลึก แล้วบังคับกลั้นหยาดน้ำตาที่เอ่ออยู่ตรงหางตากลับไป
จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่องอย่างกะทันหัน
น้ำเสียงแฝงความดื้อรั้นแบบเด็ก ๆ อยู่หลายส่วน
“อย่างไรพิธีสละร่างก็เสร็จสิ้นแล้ว ร่างกายแข็งแรงนี้เป็นของเจ้า! ส่วนเจ้า หากไม่ทำความปรารถนาของข้าให้สำเร็จสามข้อ ก็มีชีวิตต่อไปไม่ได้ หากภายในสามเดือนทำไม่สำเร็จแม้แต่ข้อเดียว เจ้ากับข้าก็จะสลายหายไปพร้อมกัน”
“เป็นการสลายหายไปแบบที่ไม่มีโอกาสได้เกิดเป็นมนุษย์อีก”
ไม่มีโอกาสได้เกิดเป็นมนุษย์อีกหรือ?
แบบนั้นจะได้อย่างไร!
เจียงรุ่ยหนิงเพิ่งตัดสินใจจะปล่อยตัวตามสบาย แต่ความคิดนั้นอยู่ได้ไม่ถึงสามวินาที สติของนางก็ตึงเครียดขึ้นมาอีกครั้ง
นางปาดหน้าแรง ๆ แล้วกัดฟันถาม “สามข้ออะไรบ้าง?”
เจ้าของร่างเดิมนับนิ้ว “หนึ่ง ทำให้ท่านแม่เสียใจที่ลำเอียงเข้าข้างฉู่จิน และเสียใจที่เมินเฉยกับกดขี่ข้า”
“สอง ใช้ความรู้เกี่ยวกับเนื้อเรื่องในนิยายของเจ้า แย่งวาสนาของฉู่จินมาเป็นตัวเอกคนใหม่ของโลกนี้ ทำให้ชื่อเจียงรุ่ยหนิงโด่งดังไปทั่วหล้า เชิดหน้าชูตา แล้วตบหน้าผู้เขียนนิยายเรื่องนี้ให้ฉาดใหญ่!”
เจียงรุ่ยหนิง “……”