เจียงรุ่ยหนิงลอยคลึงขึ้นลงไปตามคลื่นอารมณ์
สุขสมจนลืมไปแล้วว่าคืนนี้เป็นคืนใด
อาศัยแสงสลัวในห้อง นางมองเห็นใบหน้าที่อยู่ใกล้เพียงคืบ งดงามจนแทบดูเป็นปีศาจ ดวงตาหงส์เรียวยาว หางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย สันจมูกโด่ง ริมฝีปากบางเผยออย่างเย้ายวน คอเสื้อเปิดหลวม เผยให้เห็นกล้ามหน้าท้องเป็นลอนเด่นชัด...
ความเร่าร้อนบ้าคลั่งทำให้นางอดหัวเราะออกมาไม่ได้ สหายสนิทบอกว่าจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้ก่อนนางสิ้นใจ ทั้งยังทำลับ ๆ ล่อ ๆ บอกว่านางจะต้องชอบแน่
รออยู่นาน ที่แท้ก็ส่งนายแบบชายมาอยู่เป็นเพื่อนนางตลอดค่ำคืนหรือนี่!
สมกับเป็นสหายสนิท เข้าใจนางที่สุด!
ในเมื่อสหายสนิทจ่ายเงินมาแล้ว นางย่อมต้องเสพสุขให้เต็มที่!
นางพลิกกายอย่างคล่องแคล่ว แล้วนั่งคร่อมลงบนตัวชายหนุ่ม
ปลายนิ้วลูบผ่านริมฝีปากบางของเขาเบา ๆ ก่อนยิ้มยั่วยวน “แสดงฝีมือให้ดี ให้ข้าได้เห็นความสามารถของเจ้า!”
นางก้มหน้าลงจุมพิต
โดยไม่ทันสังเกตเห็นสายตาอันตรายของชายหนุ่ม
ท่ามกลางคลื่นลมที่โหมกระหน่ำ มีเสียงหนึ่งดังแผ่วเบาขึ้นในหัว “ขอแสดงความยินดี ท่านได้รับร่างกายที่แข็งแรงสมบูรณ์ และได้มาเยือนโลกของนิยายหวานเรื่อง ‘ฮูหยินเย้ายวนชวนหลงใหล ท่านกั๋วกงผู้เย็นชาพ่ายใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า’ ขอให้เริ่มต้นชีวิตใหม่ได้!”
นิยายหวานหรือ?
นิยายหวานอะไร?
เจียงรุ่ยหนิงชะงักงัน คิดว่าตนเองหูแว่วไป
แต่พอสายตาตกลงบนทรงผมที่รวบด้วยกวานหยกของชายหนุ่ม และสภาพแวดล้อมรอบด้านที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายโบราณ นางก็ชะงัก ก่อนจะตระหนักขึ้นมาได้ทันทีว่าตนเองทะลุมิติเข้ามาในนิยายแล้ว!
เนื้อเรื่องในนิยายผุดขึ้นมาในหัวโดยอัตโนมัติ
พระเอกเช่าอวิ๋นถิงหลบเข้าไปในเรือนน้อยอันห่างไกล ส่วน นางเอกที่หนีการคุกคามของศัตรู ก็หลบเข้าไปในที่เดียวกันโดยบังเอิญ จึงเกิดค่ำคืนวสันต์ขึ้นหนึ่งคืน
นี่มันฉากเด่นที่พระนางตกหลุมรักกันในคืนเดียวชัด ๆ!
เจียงรุ่ยหนิงตื่นเต้นสุดขีด!
นางทะลุมาเป็นนางเอกนิยายหวานนี่เอง!
เมื่อวานนางยังบ่นกับสหายสนิทอยู่ในห้องผู้ป่วยว่า จนจะตายอยู่แล้วยังไม่เคยจูบริมฝีปากบุรุษสักครั้ง ความปรารถนาสูงสุดคือชาติหน้าขอให้มีร่างกายแข็งแรง ได้มีความรักหวานชื่นสักหน ดูสิ สวรรค์กลับประเคนของดีมาให้ถึงหน้า!
สวรรค์ช่างรู้ใจจริง ๆ!
ขณะที่ในใจนางกำลังยินดีลิงโลด ร่างทั้งร่างกลับลอยขึ้นจากพื้น ชายหนุ่มก้าวฉับ ๆ ไปสิบกว่าก้าว ก่อนวางนางลงบนโต๊ะยาวริมหน้าต่าง แผ่นหลังเปลือยที่ชื้นเหงื่อและเรียบเนียนกระแทกเข้ากับบานหน้าต่างอย่างแรงดังปัง นางตกใจจนส่งเสียงร้องเบา ๆ แล้วกอดร่างชายหนุ่มไว้ตามสัญชาตญาณ “ยะ...อย่าทำเช่นนี้ คนอื่นจะได้ยินเข้า!”
เสียงของชายหนุ่มแหบพร่าราวกับผ่านการขัดด้วยกระดาษทราย แววไฟในดวงตาราวกับจะกลืนกินนางทั้งเป็น “ตอนมัดข้า แล้ววางยาให้ข้า เจ้ากล้าหาญนักมิใช่หรือ?”
เจียงรุ่ยหนิงกดความยินดีในใจเอาไว้สุดกำลัง หยิกตัวเองแรง ๆ จนมีน้ำตาคลอ แล้วเลียนสีหน้าทั้งน้อยเนื้อต่ำใจทั้งเขินอายของนางเอกในนิยาย กัดริมฝีปากแน่น “วันนี้เป็นเพียงเหตุไม่คาดฝัน ข้าไม่บังคับให้ท่านกั๋วกงรับผิดชอบหรอก ได้โปรดปล่อยข้า!”
ร่างกายกำยำของชายหนุ่มที่ตึงแน่นอยู่แล้วพลันเกร็งสุดขีด เขาบีบคางนางไว้ แล้วจ้องนางเขม็ง แววไฟหม่นมืดวาบผ่านดวงตา “ท่านกั๋วกงหรือ? ดูให้ชัดเสียก่อนว่าข้าเป็นผู้ใด!”
คางของเจียงรุ่ยหนิงถูกบีบจนเจ็บ แต่ภายใต้แสงจันทร์ที่ลอดผ่านม่านหน้าต่าง นางเห็นไฝแดงเม็ดเล็กจิ๋วอยู่ใต้หางตาขวาของชายหนุ่ม ไฝเม็ดนี้เองยิ่งขับให้ใบหน้าที่งดงามจนแยกไม่ออกว่าเป็นบุรุษหรือสตรีของเขาดูเย้ายวนชวนหลงใหลยิ่งขึ้น!
ในที่สุดนางก็เริ่มรู้ตัวว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
ในหนังสือบรรยายใบหน้าเย็นชาและหล่อเหลาของพระเอกไว้หลายคำ ทว่าไม่เคยกล่าวถึงไฝแดงเม็ดเล็กเลย!
ยิ่งไปกว่านั้น ในตอนที่พระนางมีสัมพันธ์กัน ก็ไม่มีฉากมัดตัวกันเลยสักนิด!
ดังนั้น...
เสียงหนึ่งดังขึ้นในหัวนางอีกครั้ง 【เอ่อ...คนที่เจ้านอนด้วยไม่ใช่พระเอก...เขาคือผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เซียวเช่อ...ต่างหาก!】
เซียวเช่อ!
เหตุใดถึงเป็นเซียวเช่อไปได้?
เจียงรุ่ยหนิงตาค้าง ไม่มีแก่ใจจะคิดด้วยซ้ำว่าเสียงใครกำลังพูด ในหัวมีแต่เรื่องราวของเซียวเช่อ
ตัวร้ายชายรองผู้เป็นเทพสังหารโหดเหี้ยมอำมหิตในหนังสือ! เขาถูกรับเลี้ยงเป็นบุตรโดยโจรตั้งแต่อายุหกขวบ เหยียบซากศพศัตรูและครอบครัวฝ่ายมารดาของศัตรู ไต่เต้าขึ้นเป็นรัชทายาททีละก้าว จากนั้นก็ลงมือถลกหนังศัตรูด้วยตนเอง ทำเป็นโคมไฟแล้วนำไปแขวนไว้หน้าหลุมศพมารดาผู้ให้กำเนิด ตอนอายุสิบสี่นำทัพออกศึก แต่กลับถูกวางแผนจนเสียตำแหน่งรัชทายาท ครั้นกลับมาก็สังหารขุนนางไปกว่าครึ่งราชสำนัก ก่อนจะก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ท่ามกลางสายน้ำโลหิต!
ในชั่วขณะที่ตระหนักได้ว่าตนเองเผลอนอนกับคนโหดเหี้ยมเช่นใด เจียงรุ่ยหนิงก็หนาวเยือกไปทั้งตัว ราวกับถูกสาดด้วยน้ำแข็งเย็นยะเยือก ความเลือดร้อนที่เคยพลุ่งพล่านต้อนรับอนาคตอันงดงามพลันหยุดชะงัก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวจนขนลุกชัน!
แม้ท้ายที่สุดในหนังสือ เขาจะก่อกบฏไม่สำเร็จและปลิดชีพตนเองในตำหนักไท่จี๋ก็ตาม
แต่บัญชีที่วันนี้นางเผลอนอนกับเขาคงไม่มีทางสะสางกันได้ง่าย ๆ แล้ว อย่าว่าแต่ความรักหวานชื่นหรือการตามใจเลย นางเกรงว่าตนคงไม่มีชีวิตอยู่จนถึงวันที่เขาปลิดชีพตนเองด้วยซ้ำ!
ยิ่งคิดก็ยิ่งหวาดกลัว เจียงรุ่ยหนิงฟันกระทบกัน น้ำตาไหลพรากในใจพร้อมกรีดร้องก้องฟ้า “สวรรค์เอ๋ย จะส่งตัวพญามัจจุราชมาเอาชีวิตข้าเช่นนี้ไม่ได้สิ! นี่มันอะไรกัน บัตรทดลองเสพสุขเต็มคราบสองชั่วยามหรือ?”
【ซอกเล็บนิ้วกลางซ่อนยาอ่อนกำลังไว้ ยัดเข้าปากเขา อีกประเดี๋ยวยาก็ออกฤทธิ์ แล้วเจ้าจะมีโอกาสหนี รีบยัดให้แม่นล่ะ หากเขารู้ตัว ชีวิตน้อย ๆ ของเจ้าคงจบสิ้น】
เจียงรุ่ยหนิงลนลานจนคิดอะไรไม่ออก เสียงในหัวบอกให้ทำเช่นไร นางก็ทำตามโดยสัญชาตญาณ ยกนิ้วกลางขึ้นแล้วฉับเดียวก็ยัดเข้าไปในปากชายหนุ่มที่อ้าพอดี
ออกแรงมากไปหน่อย ถึงกับยัดเข้าไปลึกถึงลำคอเขาโดยตรง
ชั่วขณะนั้น อากาศพลันเงียบกริบถึงขีดสุด
เจียงรุ่ยหนิง “...”
เซียวเช่อหรี่ดวงตาอันตราย ก่อนจะกัดนิ้วมือนางเต็มแรง
เจียงรุ่ยหนิงสะดุ้งโหยง เจ็บจนร้องลั่น จบแล้ว! จบเห่แล้ว! ตอนนี้เขาคงไม่คิดแค่ฆ่านางเพื่อระบายโทสะ แต่ยังอยากทำให้นางเป็นมนุษย์หมูด้วยการตัดแขนขา แล้วทรมานทีละนิดก่อนค่อยฆ่าทิ้งแน่!
“เจ็บ ๆ ๆ! ท่าน...ท่านอ๋อง ข้าไม่ได้ตั้งใจ...ยาไม่ใช่ข้าวาง ข้าแค่เข้าห้องผิด จริง ๆ นะ! หากท่านจะฆ่าข้า ก็ขอให้ฆ่าให้ตายไว ๆ อย่า...อย่าทำให้ข้ากลายเป็นมนุษย์หมูเลย ข้ากลัวเจ็บ!”
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตนน่าสงสาร น้ำตาจึงหยดแหมะ ๆ ลงมา
ทว่าความเจ็บที่นิ้วมือกลับทุเลาลงอย่างฉับพลัน
ตอนนางกำลังจะเกิดความหวังว่าอาจรอดชีวิต คิดว่าเขาเชื่อคำพูดของนางและใจอ่อนขึ้นมาบ้างแล้ว นางก็สัมผัสได้ถึงมือร้อนผ่าวที่มีหนังด้านบาง ๆ มือหนึ่งลูบลงบนลำคอของนาง!!!
เขาไม่ได้บีบคอนางในทันที กลับค่อย ๆ ลูบผ่านกระดูกไหปลาร้า แล้วอ้อมมาจากท้ายทอยอย่างเชื่องช้า สัมผัสสากเสียดสีกับผิวประหนึ่งมีแมลงนับพันคลานยั้วเยี้ยไปทั่วร่าง ขนลุกชันขึ้นมาทันควัน ความคันปนความหวาดกลัวพุ่งขึ้นสู่กระหม่อม
นางอยากกรีดร้อง แต่ก็ไม่กล้า
นางหดคอ กำหมัดแน่น หลับตาปี๋ ตัวสั่นงันงก รอให้เขาบีบคอจนตายราวกับนกกระทาตัวน้อย
ตายก็ตาย!
อย่างไรเสีย ในชีวิตจริงนางก็ถูกโรคราคาแพงที่รักษาไม่หายทรมานจนไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว วันนี้อย่างน้อยก็ได้ลิ้มรสความสุขเต็มคราบสักครั้ง ไม่นับว่าขาดทุน!