เธอยื่นมือเข้าไปใต้ชายเสื้อเชิ้ตของเขา
ลี่ซือเฉิงเคลื่อนไหวเร็วมาก คว้าข้อมือเธอไว้ได้ทัน
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงไม่พอใจ "ทำอะไร...แค่ลูบก็ไม่ให้ลูบเลย"
"งั้นลูบของฉันสิ ดอกไม้น่ะใจกว้าง แต่คนน่ะใจแคบ"
ลี่ซือเฉิงเพียงก้มตามองเธอ
"ลูบอะไร?"
"ท้องไง"
เธอกระพริบตา พูดอย่างถือเป็นเรื่องปกติ "นายไม่บอกเหรอว่านี่คือท้องไง กินข้าวแล้วจะอุ่น"
"ฉันอยากให้นายลูบดูว่ามันอุ่นขึ้นจริงหรือเปล่า"
ลี่ซือเฉิงเงียบ
ปล่อยข้อมือเธอ แล้วยื่นมือไปวางบนท้องน้อยของเธอ
ผ่านผ้าเสื้อเชิ้ตบางๆ ฝ่ามือของเขาแนบอยู่ที่ตำแหน่งท้องของเธอ
มือเธอยังแข็งค้างอยู่ที่เสื้อเชิ้ตของเขา ทั้งสองคนจึงจ้องตากันในท่าทางประหลาดแบบนี้
ฝ่ามือเขาร้อนมาก
อุณหภูมิร่างกายเธอค่อนข้างเย็น
ผิวหนังตรงนั้นเริ่มอุ่นขึ้นภายใต้ฝ่ามือของเขา ความร้อนของโจ๊กกำลังแผ่ออกจากภายในสู่ภายนอก อุ่นกว่าเมื่อกี้จริงๆ
"อุ่น" เขาชักมือกลับ
"งั้นก็กินข้าวแล้ว ท้องก็อุ่นแล้ว ฉันกินเลือดได้หรือยัง?"
ลี่ซือเฉิงมองหน้าเธอที่โน้มเข้ามาใกล้ รูม่านตาสีอำพันอ่อนสะท้อนใบหน้าเขา ปลายจมูกแทบจะชนคางของเขา
"ไม่ได้"
รอยยิ้มของเธอแข็งทื่อ
"ทำไมล่ะ?!"
"เธอกินไข่ดาวกับโจ๊กไปแล้ว ท้องมีของแล้ว ไม่หิวแล้ว"
"ฉันไม่ได้หมายถึงความหิวแบบนั้น—"
"ฉันรู้"