สุดทางเดินยาว
พ่อบ้านยืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือแบบรูปเล่มที่นักออกแบบส่งมา ตาเบิกกว้าง ปากลืมปิด
ลี่ซือเฉิงเงยหน้ามองพ่อบ้าน
สายตาแบบนั้นเย็นชาจนแช่แข็งคนได้
พ่อบ้านตั้งสติได้ในทันที รีบหมุนตัวหันหลังให้พวกเขา
ลี่ซือเฉิงปล่อยมือจากเธออย่างไม่มีความรู้สึก
แล้วจูงเธอเดินช้า ๆ ไปทางบันได
บันไดเดินยากกว่าทางเดินยาว
เธอยืนอยู่หน้าขั้นบันได มองลงไปข้างล่างแล้วถอยหลังครึ่งก้าวทันที หลังชนเข้ากับอกของลี่ซือเฉิง
ใบหน้าเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “สูงเกินไป เดี๋ยวหกล้ม”
ลี่ซือเฉิงยื่นมือโอบเลยตัวเธอไปจับราวบันได “ไม่ตกหรอก จับราวไว้ก็พอ ถ้าล้มฉันรับเอง”
เธอเลียนแบบเขา จับราวบันได แล้วเหยียบเท้าขึ้นไปบนขั้นแรก
ปลายเท้าลงพื้น ส้นเท้าลอยอยู่ เธอ sway ไปมาทั้งตัว สัญชาตญาณคว้าหลังไปจับข้อมือของลี่ซือเฉิง
แล้วก็ไม่ปล่อยอีกเลย
ทีละก้าว ๆ
ทุกครั้งที่ลงบันไดหนึ่งขั้น เธอต้องหยุดเพื่อยืนยันว่าเท้าอยู่บนพื้นจริง ก่อนจะกล้าก้าวต่อไป
ลี่ซือเฉิงถูกเธอดึงข้อมือไว้ เดินช้ากว่าปกติมาก แต่ก็ไม่ได้เร่งเธอ
ถึงขั้นที่ห้า เธอก็หยุดกะทันหัน
“เป็นอะไร?”
เธอก้มลงมองที่หน้าอกตัวเอง ขมวดคิ้ว
“มันไหว”
ลี่ซือเฉิง: “……”
แน่นอนว่าเขารู้ว่าเธอพูดถึงอะไรที่ไหว
เสื้อเชิ้ตของเขาหลวม ๆ สวมอยู่บนตัวเธอ แทบจะไม่อาจเก็บอะไรได้ ทุกครั้งที่ก้าวลงบันไดหนึ่งขั้น ตรงนั้นก็จะไหวตาม