"ออกไปดูสิ"
"ข้างนอกมีดอกไม้อื่น มีต้นไม้อื่น มี——"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง "คนอื่น"
เธอเลื่อนเข้ามาใกล้ขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดอกท้อจ้องเขาตรง ๆ "มีคนที่เลือดอร่อยกว่าเธอไหม?"
"ไม่มี"
"งั้นเธอก็ให้เลือดเธอฉันก็พอ"
เธอเอนกลับไปในอ้อมแขนของเขา หาวหนึ่งที "ไม่ทำเสื้อแล้ว ไม่ไปข้างนอกแล้ว ฉันง่วงแล้ว"
พูดจบ เธอก็หลับตาลงจริง ๆ ทั้งตัวอ่อนปวกเปียกพิงอยู่บนอกของเขา ลมหายใจเริ่มสม่ำเสมอขึ้นเรื่อย ๆ
ลี่ซือเฉิงก้มมองคนที่กำลังจะหลับในอ้อมแขน ค่อย ๆ เขี่ยปอยผมบนใบหน้าของเธอออกไป แล้วเก็บไว้หลังหู
เธอส่งเสียง "อืม" หนึ่งที ถูไถกับอกของเขา เหมือนแมวที่หาที่อบอุ่นได้แล้ว
"เดี๋ยวนักออกแบบจะมา เสื้อก็ต้องทำอยู่ดี"
เขาพูดเสียงเบา เหมือนพูดกับตัวเอง
"...ไม่ต้องใส่ก็ได้"
เธอเกือบจะหลับไปแล้ว หูจับคำสี่คำนั้นได้ ตาก็ลืมขึ้นมาอีกครั้ง
"ไม่ใส่แล้วจะทำไปทำไม?"
เธอเงยหน้าขึ้นจากอกของเขา ดวงตาดอกท้อเต็มไปด้วยความน้อยใจ
"เธอขี้เหนียว... ไม่ยอมให้ดอกไม้ใส่เสื้อของเธอ"
ลี่ซือเฉิงยังไม่ทันได้อธิบาย เธอก็เอื้อมมือไปจับปกเสื้อเชิ้ตสีดำของเขาไว้ แล้วดมไปทั่วเสื้อของเขาเหมือนหมาน้อย
"อันนี้ทำมาจากอะไร?" เธอย่นจมูกถาม
"ฝ้าย"
"ฝ้ายคืออะไร?"
"พืชชนิดหนึ่ง"
ท่าดมของเธอหยุดชะงักลง
ท่าที่จับปกเสื้อของเธอไม่เปลี่ยน ดวงตาดอกท้อที่เต็มไปด้วยความน้อยใจยิ่งเข้มข้นขึ้น