หลี่หลานอินถูกเขาดึงเข้าไปในอ้อมแขน ยังไม่ทันตั้งตัว ริมฝีปากของเขาก็ประทบลงบนขอบคอเสื้อที่เปิดออกของเธอแล้ว
เธอเอนตัวไปด้านหลัง มือทั้งสองข้างดันอกเขา พยายามจะผลักเขาออกไป:
“……นายทำอะไรเนี่ย คนปลูกดอกไม้——”
เขาง้มหน้ามองหน้าเธอ:
“……น้ำตาลยังต้องต้มอีกสักพัก อยู่ว่างๆ ก็อยู่ว่างๆ”
ฝ่ามือของเธอสัมผัสถึงอกที่ร้อนผ่าวของเขาผ่านเนื้อผ้าเสื้อเชิ้ต ปลายนิ้วของเธอขดเข้าหากันเล็กน้อย
“……อยู่ว่างๆ ก็ไม่ควรทำแบบนี้สิ ดอกไม้ใส่ชุดกี่เพ้าอยู่นะ ถ้ายับ——”
“……ยับก็ดีสิ แสดงว่าวันนี้ได้ใส่ออกมาแล้ว”
เธออึ้งไปชั่วครู่ แต่สีหน้ากลับจริงจังมาก
“……ดอกไม้จะกลับไปนั่งรอที่ห้องนั่งเล่น ดอกไม้ไม่อยากยืนให้จูบ”
พูดจบก็หมุนตัวเดินไปทางห้องนั่งเล่นทันที
หลี่ซือเฉิงยื่นมือโอบเอวเธอไว้ ไม่ยอมปล่อยให้เธอไป:
“……นั่งจูบก็ได้”
“……ไม่เอา”
“ดอกไม้จะนั่งรอน้ำตาล ดอกไม้ไม่เอาจูบ”
“……งั้นน้ำตาลก็ต้องต้มอีกสักพัก”
“นั่งรอก็รอ ให้คนปลูกดอกไม้จูบสักหน่อย จะเป็นอะไรไป?”
เธอถูกคำถามนั้นทำให้พูดไม่ออก เงียบไปครู่หนึ่ง
“……ตอนนั่งรอน้ำตาล ใจของดอกไม้สงบดี”
“ตอนถูกจูบ ใจของดอกไม้ไม่สงบ”
“วันนี้ดอกไม้ทำอะไรมาหลายอย่าง ดอกไม่อยากให้ใจสงบสักพัก”
เขาบีบขมวดคิ้ว แล้วปล่อยมือที่โอบเอวเธอออก
“……งั้นไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นเถอะ น้ำตาลสุกแล้ว จะยกไปให้”
หลี่หลานอินเดินออกจากครัว แต่ไม่ได้กลับไปที่ห้องนั่งเล่นทันที
เธอแอบยื่นหัวกลับไปมองในครัว
แผ่นหลังของเขาหันเข้าหาเตา ผ้ากันเปื้อนผูกอยู่ที่เอว กำลังเปิดฝาหม้อ ดูแลหม้อน้ำตาลนั้นอย่างตั้งใจ