ลี่หลานอินได้ยินคำอวยพรพร้อมเพรียงของพนักงาน ถูกคำว่า "คุณนายลี่" ทำให้รู้สึกเขินจนตัวร้อน
เผลอหลบไปซ่อนอยู่ข้างกายเขา เอาหน้าซุกเข้าไปในแขนเสื้อของเขา เหลือเพียงปลายหูสีแดงระเรื่อโผล่ออกมา
ลี่ซือเฉิงก้มมองดูหัวเล็กๆ ที่พยายามมุดเข้าไปในแขนเสื้อของเขา ยื่นมือออกไปตบเบาๆ ที่สะโพกข้างของเธอ
"...ลี่หลานอิน เขาอวยพรเธอนะ ต้องมีมารยาทหน่อย"
เสียงของเขาต่ำมาก ลมหายใจอุ่นๆ ผ่านเข้ามาใกล้ใบหูที่แดงระเรื่อของเธอ
เธออึ้งอยู่ในแขนเสื้อของเขาอยู่ครู่หนึ่ง แก้มยังมีรอยแดงที่ยังไม่จางหาย
ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมา หันไปทางพนักงานสองคนนั้น
ดวงตาดอกท้อยังคงมีความเขินอายอยู่บ้าง แต่เสียงก็พยายามทำให้จริงจังขึ้นเล็กน้อย:
"...ขอบคุณนะคะ เหนื่อยแล้วล่ะ ต้นไม้จะเก็บหนังสือแดงไว้อย่างดีเลย"
"ขอให้คุณทั้งสองคนได้จดทะเบียนสมรสเร็วๆ นะคะ"
พนักงานสองคนนั้นถูกคำอวยพรที่จริงใจของเธอทำให้งงไปชั่วขณะ จากนั้นก็ยิ้มออกมาพร้อมกัน:
"ขอบคุณค่ะคุณนายลี่ พวกเราจะพยายามให้เต็มที่ค่ะ"
ครั้งนี้ลี่หลานอินไม่ได้หลบ มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย ยืนอยู่ข้างกายเขา
พนักงานกล่าวขอบคุณแล้วถือซองแดงและเอกสาร เดินออกจากห้องรับแขกไปภายใต้การนำของพ่อบ้าน
ประตูถูกปิดเบาๆ ในห้องรับแขกเหลือเพียงสองคน
เธอหันกลับมา ยื่นมือออกมากางออก ดวงตาทรงกลีบัวเต็มไปด้วยความจริงจังที่มีเหตุมีผล: