พอพูดจบ ลี่ซือเฉิงก็ก้มตัวอุ้มเธอขึ้นจากเก้าอี้
เขานั่งลงแล้วให้เธอนั่งคร่อมบนตัก จากนั้นก็ยกชามน้ำตาลที่ยังเหลืออยู่น้อยนิดไปตรงหน้าเธอ
"...ดื่มอีกหน่อยนะ ดื่มให้หมดชามเลย"
เธอก้มมองน้ำตาลที่ยังมีไอร้อนกรุ่น แล้วส่ายหน้า
"...ดอกไม้ดื่มไม่ไหวแล้ว เมื่อกี้ดอกไม้ดื่มไปเกินครึ่งชาม—"
"ชามนี้ต้มเพื่อเธอโดยเฉพาะเลยนะ"
"ถ้าไม่ดื่มให้หมด พรุ่งนี้ก็ไม่ต้องดื่มอีก"
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ชั่งน้ำหนักระหว่างราคาที่ต้องจ่ายถ้าไม่ยอมดื่ม
แล้วก็ก้มหน้าดื่มไปอีกสามอึกจากมือเขา
"...ดอกไม้ดื่มหมดแล้ว ต่อไปต้องทำอะไร?"
เขาวางชามเปล่าลง แล้วหยิกติ่งหูเธอเบา ๆ
"...ไม่ใช่จะเปลี่ยนไปใส่ชุดนุ่ม ๆ ที่ไม่รัด ไม่กัดก้นหรอกรึไง? ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าให้สบายตัวก่อนสิ"
พูดจบก็ปล่อยเธอลงจากตัก แล้วจูงมือเธอขึ้นไปชั้นบน
"...งั้นดอกไม้อยากใส่เสื้อเชิ้ตสีดำตัวนั้น"
"สวมใส่สบาย ไม่รัด แล้วก็ไม่กัดก้นด้วย"
เขาหันมามองเธอแวบหนึ่ง
"...เสื้อเชิ้ตตัวนั้นใส่กับเธอแล้วดูสบายดีจริง ๆ นั่นแหละ"
เธอรู้สึกเหมือนรสนิยมของตัวเองได้รับการยอมรับ มุมปากจึงโค้งขึ้น แล้วเดินตามเขาขึ้นบันไดอย่างเบิกบานใจ
ห้องเสื้อผ้า
ลี่หลานอินหยิบเสื้อเชิ้ตสีดำตัวนั้นจากชั้นมากอดไว้ แล้วหันกลับไปมองเขาครั้งหนึ่ง
"...ดอกไม้จะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว คนปลูกดอกไม้ออกไปก่อนนะ"
เขายืนอยู่ที่หน้าประตู ไม่ขยับแม้แต่ก้าว
"...เธอเปลี่ยนเถอะ ฉันไม่ดู"