เขามองมือที่ขาวสะอาดของเธอ
ฝ่ามือเธอขยุ้มเล็กน้อย:
"...บนขาก็เช็ดสะอาดแล้วเหรอ?"
ลี่หลานอินงงเล็กน้อย "...เช็ดสะอาดแล้วนี่"
"ใช้ทิชชู่เช็ด แล้วก็ล้างมือแล้ว—"
ปลายนิ้วเขาลูบเบา ๆ ผ่านผ้า
แล้วก็เอามือกลับ พูดเสียงเรียบ ๆ: "...งั้นก็ดี นอนเถอะ"
พูดจบ เขาก็นอนลงก่อน
ลี่หลานอินยืนอยู่ข้างเตียงด้วยสีหน้างงงวย
มองพื้นที่ว่างครึ่งเตียงข้าง ๆ เขา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ปีนขึ้นเตียงไปนอนข้าง ๆ เขา
เธอพลิกตัว ตะแคงข้างหันหน้าเข้าหาเขา:
"...คนปลูกดอกไม้ เมื่อกี้ตอนนายมองโทรศัพท์สีหน้าดูโหดมาก ใครส่งข้อความมานาย?"
เขายื่นมือไปปิดไฟหัวเตียง: "...เรื่องธุรกิจ ไม่เกี่ยวกับเธอ นอนเถอะ"
ลี่หลานอินกระพริบตา
"...ถ้านายไม่อยากบอก ดอกไม้ก็ไม่ถามแล้ว"
"แต่ดอกไม้อยากเห็นหน้านาย นายหันมา"
ในความมืด เขาพลิกตัว หันหน้าเข้าหาเธอ
ลี่หลานอินรู้สึกถึงลมหายใจของเขาที่พัดผ่านหน้าผากเธอ "...ดอกไม้เห็นสีหน้านายเมื่อกี้แล้ว ดุมาก เหมือนจะฆ่าคน"
"ดอกไม้ไม่เคยเห็นนายสีหน้าแบบนั้น แต่ดอกไม้รู้ มันต้องเกี่ยวกับดอกไม้แน่ ๆ"
ลี่ซือเฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง
"...ไม่เกี่ยวกับเธอ เป็นเรื่องของฉันเอง"
"ดอกไม้ไม่เชื่อ" เธอพูดอย่างมั่นใจ
"ก่อนนายจะดูโทรศัพท์ นายยังเล่นเกมเหยียบแมลงยักษ์กับดอกไม้อยู่เลย"
"พอดูโทรศัพท์แล้ว ก็ไม่อยากเล่นกับดอกไม้อีก ยังให้ดอกไม้นอนอีก"