ลี่ซือเฉิงหันกลับมา เห็นนางตื่นแล้ว
ดวงตายังไม่ทันเปิดเต็ม เปล่าเสื้อเชิ้ตคลุมตัวอยู่แบบระส่ำระสาย ยืนเท้าเปล่าอยู่ข้างหลังเขา
“……ก่อนนายออกไป ดอกไม้บอกแล้ว ว่าต้องดูดเลือดสักคำ”
พูดจบ ก็เขย่งปลายเท้า ก้มลงกัดเบา ๆ
นางอมแผลที่ข้างคอเขา เลือดอุ่น ๆ ไหลตามปลายลิ้นเข้าสู่ลำคอ กลืนลงไปสองสามคำ
เหมือนกำลังยืนยันว่าเขายังอยู่ แค่ไปออกธุระ สัญญาไว้ว่าจะกลับมา
นางดูดไปสองสามคำก็คลายปาก ใช้ปลายลิ้นเลียแผลเล็ก ๆ นั้นเบา ๆ
แล้วถอยออกครึ่งก้าว เงยหน้ามองเขา
“เสร็จแล้ว ดอกไม้ดูดเสร็จ นายไปได้แล้ว”
ปากพูดเช่นนั้น แต่เท้ากลับไม่ขยับถอย
ยืนอยู่กับที่ จ้องเขาตาปริบ ๆ เหมือนรอให้เขาสัญญาอะไรกับนางอีกสักอย่าง
เขาก้มมองท่าทางนาง ยื่นมือจัดปกเสื้อที่เอียงให้เข้าที่:
“……บ่ายฉันกลับมา อยู่บ้านเถอะ ไปไหนก็อย่าไป”
นางพยักหน้า พูดซ้ำอีกครั้ง:
“ดอกไม้อยู่บ้าน ไม่ไปไหน ดอกไม้รอนายกลับมา”
เขามองนางอยู่ครู่หนึ่ง
แล้วปล่อยมือ หันไปหยิบเสื้อคลุมบนโซฟา
นางเดินตามเขาไป ติดจนถึงหน้าประตู ยืนอยู่ที่หน้าบ้าน มองเขาก้าวลงบันได ก้มตัวนั่งเข้าไปในรถ
ก่อนรถจะสตาร์ท เขากดกระจกลง เหลียวมองนาง——“……เข้าไปเถอะ ข้างนอกลมแรง”
นางยืนอยู่ที่หน้าบ้าน เท้าเปล่า สายลมยามเช้าพัดเส้นผมสีเขียวอ่อนและชายเสื้อเชิ้ตปลิวไสว
นางโบกมือให้เขา:“……ดอกไม้รอนายอยู่ตรงนี้กลับมา ตอนนายกลับมา ดอกไม้ก็ยังอยู่ตรงนี้”