เขามองขาที่แกว่งไปมาอยู่ข้างเอว สายตาหม่นลงเล็กน้อย
จับข้อเท้าเธอกดกลับไปที่เดิม ให้แนบชิดกับเอวของตัวเอง "……มันเคยเตะ เคยถีบ แล้วก็เกือบ—"
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง พูดไม่จบ
ลี่หลานอินมองเท้าที่ถูกเขาจับไว้ ดิ้นไปสองครั้ง เสียงใสแฝงไปด้วยการลองเชิง
"……ดอกไม้จะไม่ให้มันซนอีกแล้ว ดอกไม้ตกลงกับมันแล้ว มันจะฟังแต่ดอกไม้เท่านั้น"
"ดอกไม้ไม่ให้มันเตะ มันก็จะไม่เตะ นายปล่อยข้อเท้าดอกไม้ได้หรือยัง?"
ลี่ซือเฉิงไม่ยอมปล่อย
(ตัดตัดตัด)
นางเอนกายลงไปนอนบนตักเขา
ผมสีเขียวอ่อนสยายอยู่บนเข่าของเขา เธอยังไม่ทันได้ปรับท่าทาง
(ตัดตัดตัด)
"……นายทำอะไร? ดอกไม้—"
น้ำเสียงทุ้มต่ำและแฝงอันตราย:
"……ไม่ใช่บอกว่าเธอควบคุมมันได้หรอกเหรอ? ไม่ให้มันเตะมั่ว ไม่ให้มันถีบมั่ว"
"งั้นก็ให้มันบอกกับแกเอง— วิธีทักทายเพื่อนแบบนี้ แบบนี้เรียกว่าไม่มั่วเหรอ?"
เธอรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี แต่ก็อดแก้ตัวไม่ได้ "……ดอกไม้…ไม่ได้มั่ว"
"คือนายจับมัน—"
(ตัดตัดตัด)
เขามองสีหน้าเธอที่แบบว่า "เท้าดอกไม้เป็นฝ่ายโดนรังแก" พูดเสียงเบา:
"……งั้นจะให้มันรู้จักกับแกอย่างเป็นทางการดีไหม? ให้มันรู้ว่าแกไม่ได้ตั้งใจ"
เธอกระพริบตา
"……แล้วดอกไม้จะให้มันรู้จักอย่างเป็นทางการยังไง?"
เขามองเธอที่นอนหงายอยู่บนตัก ผมสีเขียวอ่อนสยายเต็มเข่า ดวงตาดอกท้อจ้องเขามาอย่างกังวล