ลี่ซือเฉิงชะงักไปเล็กน้อย
คนในอ้อมกอดยังไม่ตื่นเต็มตาดี แต่คำว่า "ผู้การกู้" สามคำเหมือนหนามเล็กๆ ที่ทิ่มแทงเข้าไปในหูของนาง
นางขยับตัวในอ้อมแขนของเขา คิ้วขมวดแน่นขึ้นอีก เปลือกตาปรือขึ้นเป็นร่องเล็กๆ
ดวงตาทรงกลีบบัวที่เต็มไปด้วยความง่วงและความระแวดระวังปนกัน: "...ผู้การกู้อะไรกัน? คือปมปัญหาที่หน้าตาไม่ค่อยดีคนนั้นรึไง?"
ลี่ซือเฉิงก้มมองนางแวบหนึ่ง ไม่ตอบ
นางเห็นเขาไม่พูด ก็ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง
จู่ๆ ก็ตื่นขึ้นมาเกือบเต็ม ใช้แขนยันหน้าอกเขาลุกขึ้น ผมยาวสีเขียวอ่อนร่วงหล่นลงจากหัวไหล่
ดวงตาทรงกลีบบัวเบิกกว้าง: "เขามาแล้วเหรอ? เขามาทำไม? มาทำอะไร? มาขอกล้องวงจรปิดตัวนั้นรึเปล่า?"
พูดจบ ก็ผละผ้าห่มจะลงจากเตียง
ลี่ซือเฉิงยื่นมือ คว้าข้อมือนางไว้
"จะไปทำไม?"
"ดอกไม้จะไปเอาคล้องวงจรปิดตัวนั้นลงมา ไปซ่อนไว้ที่อื่น เขามาแน่ๆ ต้องมาเอากลับ—"
"เขาไม่ได้มาเอากล้อง"
นางหยุด หันกลับมามองเขา: "แล้วเขามาทำไมล่ะ?"
"มาคุยเรื่องงาน"
นางยืนอยู่ตรงนั้น ตัวเปล่า ผมยาวสีเขียวอ่อนสยายอยู่ที่หัวไหล่ ดวงตาทรงกลีบบัวเต็มไปด้วยความกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
"คุยเรื่องงาน? คุยเรื่องอะไร? เขาพาคนอื่นมาด้วยรึเปล่า? เขาจะมาขโมยดอกไม้รึเปล่า?"
ลี่ซือเฉิงลุกขึ้นนั่ง
หยิบเสื้อเชิ้ตที่ถอดออกเมื่อคืนจากหัวเตียง สะบัดให้คลี่ออก แล้วคลุมบ่าของนาง: "ใส่เสื้อก่อน"