กู้หวยจื่อที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม นิ่วหน้านิ่งไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นท่าทางมือที่เธอทำเป็นสัญลักษณ์ยิงปืน
จากนั้นเขาก็ยกถ้วยชาขึ้นจิบ มองไปทางลี่ซือเฉิงแล้วถามขึ้น "คุณลี่ เธอเป็นแบบนี้ตลอดหรือคะ?"
ลี่ซือเฉิงไม่ได้ตอบ
เขาเพียงยื่นมือออกไป กดลี่หลานอินที่กำลังทำท่า “ยิงเขาให้ตาย” ลงมา แล้วกำไว้ในอุ้งมือ
"เธอไม่ได้เป็นแบบนี้ตลอดหรอก เธอเป็นแบบนี้ก็เพราะเห็นคุณต่างหาก"
กู้หวยจื่อเลิกคิ้วขึ้นสูง มองไปทางลี่หลานอินอีกครั้ง
เธอกำลังจ้องเขาด้วยดวงตาดอกท้อ แก้มป่อง ๆ ราวกับสัตว์น้อยที่พร้อมจะระเบิดอารมณ์ได้ทุกเมื่อ
กู้หวยจื่ออดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา มุมตางอลงเล็กน้อย
"ผมไม่มีเจตนาร้าย ที่แท้รูปนั้นผมตั้งใจจะทำลายทิ้งอยู่แล้ว เพียงแต่ยังไม่ทันได้ทำ พอดีคุณมาเห็นพอดี งั้น—"
เขายื่นมือหยิบรูปแผ่นนั้นบนโต๊ะน้ำชากลับมา ต่อหน้าต่อตาเธอ ฉีกออกเป็นสองซีก จากนั้นก็พับครึ่งแล้วฉีกออกเป็นสี่ชิ้น วางลงบนโต๊ะ
"แบบนี้ พอแล้วใช่ไหม?"
ลี่หลานอินก้มลงมองเศษรูปที่ถูกฉีกเป็นชิ้น ๆ บนโต๊ะ แล้วเงยหน้าขึ้นมองกู้หวยจื่อ ราวกับไม่คิดว่าเขาจะยอมฉีกรูปให้ดูเอง ความโกรธแค้นในดวงตาดอกท้อจางหายไปบ้าง
เธอเอี้ยวหน้ามองลี่ซือเฉิง ราวกับกำลังรอการตัดสินใจจากเขา
ลี่ซือเฉิงกวาดตามองเศษรูปบนโต๊ะ มองกู้หวยจื่อหนึ่งครั้ง แล้วเอ่ยปาก "พอแล้ว"
เธอมองกู้หวยจื่ออย่างกึ่งเชื่อกึ่งไม่เชื่ออยู่สองสามวินาที ราวกับกำลังประเมินว่าการฉีกรูปของเขา genuineness แค่ไหน
จากนั้นจู่ ๆ เธอก็ลุกขึ้นยืน วิ่งปึงปังออกไปจากห้องรับแขก เท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้นทางเดินส่งเสียงดัง เร่งรีบและถี่ถ้วน