เธอกดลงไปอีกครั้ง ลูบไปสองที พยายามจะลูบท้องที่กลมป่องให้แบนลง "เมื่อก่อนไม่เป็นแบบนี้นะ กินเสร็จก็ยุบลงแล้ว วันนี้ทำไมป่องแบบนี้ล่ะ?"
ลี่ซือเฉิงก้มมองเธอ
เธอห้อยตัวอยู่บนตัวเขา มือข้างหนึ่งยังวางบนท้องน้อยของตัวเอง ลูบไปลูบมาเรื่อย ๆ เส้นผมหยักศกสีเขียวอ่อนสยายลงมา ปลายเส้นผมเสียดสีผ่านแขนของเขา
"เพราะวันนี้เธอกินเยอะไง"
เธอคิดอยู่นิดหน่อย แล้วก็กดท้องอีกที "แล้วมันจะยุบเมื่อไหร่ล่ะ?"
"พอย่อยเสร็จก็ยุบ"
"ย่อยคืออะไร?"
"อาหารในท้องถูกดูดซึม กลายเป็นพลัง"
เธอกะพริบตา พอเข้าใจความหมายคร่าว ๆ
แต่ก็ยังไม่วางใจนัก ก้มลงชี้ท้องตัวเองอีกครั้ง "แล้วมันจะป่องแบบนี้ตลอดไปไหม? ดอกไม้ไม่ชอบท้องป่อง ๆ ป่องแล้วไม่สบาย"
พูดพลางก็ลูบไปอีกที เหมือนกำลังต่อรองกับท้องตัวเองให้มันยุบลงเร็ว ๆ
ลูบอยู่พักหนึ่ง ก็ยังไม่เห็นเปลี่ยนแปลงอะไร เลยยอมแพ้
ซบหน้าลงที่ซอกไหล่ของเขา "งั้นเธออุ้มดอกไม้ไปที่เตียงหน่อย ดอกไม้จะนอนย่อย นอนสบายกว่ายืน"
ลี่ซือเฉิงก้มมองหัวเธอที่ซุกอยู่ที่ไหล่ "...เธอแน่ใจนะว่าจะไปนอนที่เตียง?"
เธอพิงอยู่ที่ไหล่เขาพยักหน้า "อื้ม นอนย่อยเร็วกว่า"
พูดจบ ก็ลูบท้องอีกครั้ง พึมพำเบา ๆ "ของที่คนปลูกดอกไม้ทำมา บำรุงดอกไม้เกินไปหน่อย ดอกไม้เลยอิ่มจนกลมเลย"