เสื้อเชิ้ตตัวนั้นมีกระเป๋าตื้น ๆ ด้ามปืนโผล่พ้นออกมาเป็นเสี้ยวหนึ่ง นางกดมันลงไปเพื่อยืนยันว่ามันจะไม่หลุดออกมา
จากนั้นจึงมองไปที่ลี่ซือเฉิง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรู้สึกเป็นเจ้าของโดยชอบธรรม: "อันนี้เป็นของดอกไม้แล้ว ดอกไม้จะใช้มันป้องกันตัว"
ลี่ซือเฉิงมองนาง เงียบไปสองวินาที "ตอนที่เธอวิ่งเข้าไปในห้องหนังสือ เธอรู้ได้ยังไงว่าปืนวางไว้ตรงไหน?"
นางกระพริบตา
"ดอกไม้เคยเห็นนายวางไว้ตรงนั้น วันหนึ่งตอนที่นายหยิบของ ดอกไม้เห็นพอดี"
นางพูดอย่างเป็นธรรมชาติราวกับกำลังเล่าเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวัน
"ดอกไม้ดู แล้วก็จำได้"
พูดจบก็กดปืนในกระเป๋าอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจว่ามันอยู่ดี ๆ "ดอกไม้กลับห้องแล้ว ดอกไม้จะไปศึกษาว่าเปิดสันดิรอนยังไง"
จากนั้นก็หันหลังเดินไปทางบันได เท้าเปล่าเหยียบบนพื้นไม้ ก้าวย่างเบาสบาย
ปืนในกระเป๋าแกว่งไกวตามจังหวะก้าวของนาง ด้ามปืนโผล่พ้นจากขอบกระเป๋าตื้น ๆ ออกมาเหมือนจะหลุดได้ทุกเมื่อ
แต่นางกลับไม่แยแส แถมยังเอามือตบ ๆ ด้านนอกกระเป๋าเหมือนกำลังยืนยันว่ามันยังอยู่
ลี่ซือเฉิงนั่งอยู่บนโซฟา มองนางเดินขึ้นบันได พอถึงตอนที่นางจะเลี้ยวหัวมุมบันไดเขาก็เอ่ยขึ้น: "อย่าหันใส่ตัวเอง"
นางหยุดฝีเท้า หันกลับมามองเขา ดวงตาดอกท้อฉายแววไม่เข้าใจ: "อะไรนะ?"
"ปืน อย่าหันใส่ตัวเอง และก็อย่าหันใส่ดอกไม้"
นางก้มลงมองปืนในกระเป๋าตัวเอง เช็กว่าตอนนี้มันหันไปทางไหน