เพราะเขาดูโหดร้ายมาก และพูดจาเย็นชา
แต่เขาไม่ได้โยนเธอทิ้ง ไม่ได้เผาเธอ แม้แต่——
เธอก้มลงมองเสื้อคลุมที่สวมอยู่
ถึงกับเอาเสื้อให้เธอใส่
เธอวางรากไว้ข้าง ๆ อย่างเบามือ แล้วหดตัวเข้าไปในเสื้อคลุมตัวกว้าง คางวางบนเข่า รออย่างว่าง่าย
บนเสื้อมีกลิ่นจาง ๆ มาก เหมือนไม้ในปลายฤดูใบไม้ร่วง เหมือนอากาศก่อนฝนตก หอมดี
ไม่รู้ว่านานเท่าไร
เสียงฝีเท้าที่มั่นคงดังมาจากโถงทางเดิน ลี่ซือเฉิงยืนอยู่ที่หน้าประตู มือถือกระถางดอกไม้เซรามิกสีเข้ม
พื้นผิวสีดำมันวาวไม่มีลวดลายใด ๆ เรียบง่ายพอเหมาะและดูมีคุณภาพ
เขาเดินเข้ามา วางกระถางลงบนพรม
“ปลูก”
เธอเงยหน้าขึ้น มองกระถางดอกไม้นั้น แล้วมองเขา
“……ขอบคุณค่ะ”
ลี่ซือเฉิงไม่ตอบ ก้าวถอยหนึ่งก้าว กอดอกพิงขอบโต๊ะทำงาน มองเธอจากเบื้องบน
เธออุ้มรากกล้วยไม้ปีศาจนั้น ย้ายไปที่กระถางใหม่ด้วยความทะนุถนอม
รากถูกปล่อยทิ้งในอากาศนานเกินไป
รากเล็ก ๆ ซีดขาวเล็กน้อย เหี่ยวเฉาห้อยลง
กลีบดอกที่เหลืออยู่หดม้วนเข้าหากัน เดิมทีควรจะเป็นสีเขียว แต่ตอนนี้หม่นจนเกือบโปร่งแสง
แม้แต่ผมของเธอก็……
ลี่ซือเฉิงหรี่ตา
ผมยาวสีเขียวอ่อนนั้น เรืองแสงกำลังจางลงอย่างเห็นได้ชัด
เธอดูเหมือนจะรู้สึกได้เช่นกัน รีบเร่งมือขึ้น
มือหนึ่งประคองลำต้น อีกมือเริ่มกลบดินรอบ ๆ
ท่าทางงุ่มง่าม แต่ตั้งใจเป็นพิเศษ
กลบดินเสร็จกำสุดท้าย ร่างเธอเหมือนถูกสูบพลังจนหมด ซบลงข้างกระถางอย่างอ่อนแรง
แก้มแนบเซรามิกเย็นเฉียบ ขนตาสั่นไหว
ดวงตาดอกท้อครึ่งหลับครึ่งเปิด หางตาสีแดงจางลงไปเล็กน้อย
“……เสร็จแล้ว”
เธอพึมพำ
เสียงเหมือนลอยมาจากที่ไกล เบาบางจนแทบไม่ได้ยิน
ในกระถาง
ขอบใบของกล้วยไม้ปีศาจสว่างวาบหนึ่งครั้ง แล้วดับลง
ใบหน้าที่งดงามดุจดอกท้อกำลังค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย
เธอหมอบอยู่บนพรม นิ้วยังแตะที่ขอบกระถาง แต่ปลายนิ้วเริ่มสลายเป็นแสงเล็ก ๆ ลอยวนไปทางต้นไม้นั้น
“อื้ม……”
เธอส่งเสียงครางเบา ๆ เหมือนคนง่วงมากกำลังดิ้นรนให้ตื่น
จากนั้นเธอเงยหน้ามองลี่ซือเฉิง
ดวงตาดอกท้อยังคงงดงาม แต่รูม่านตาสีอำพันอ่อนถูกหมอกจาง ๆ ปกคลุม หางตาสีแดงโดยธรรมชาติจางจนแทบมองไม่เห็น
“ขอบคุณค่ะ”
วินาทีถัดมา ร่างทั้งร่างของเธอกลายเป็นฝนแสง——
แสงสีเขียวอ่อนนับหมื่นนับพันพุ่งออกมาจากร่างที่สลายไป เหมือนฝูงหิ่งห้อยบินย้อนทาง ลอยละล่องไปทางกระถาง
ทั้งหมดหายเข้าไปในกล้วยไม้ปีศาจนั้น
ใบของกล้วยไม้ปีศาจสั่นไหวเบา ๆ หนึ่งครั้ง
ปลายใบเรืองแสงสีเขียวอ่อนจาง ๆ วาบหนึ่งครั้ง แล้วก็สงบลงสนิท
กลับกลายเป็นต้นไม้ธรรมดา
ตั้งนิ่งอยู่ในกระถางเซรามิกสีดำ ไม่มีความผิดปกติอีกต่อไป
ในห้องทำงานเงียบสงบเหลือเพียงเสียงนาฬิกาแขวนผนังติ๊กต็อก
ลี่ซือเฉิงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับแม้แต่น้อย
สายตามองไปที่กระถางดอกไม้นั้น
เซรามิกสีดำ เรียบง่ายไร้ลวดลาย ภายในตั้งกล้วยไม้ปีศาจต้นหนึ่งที่ไม่สะดุดตา
ใบแคบยาว ขอบใบมีสีเขียวจาง ๆ——
ก็มีเพียงสีเขียวเล็กน้อยนั้น ที่ทำให้เขานึกถึงผมยาวสีเขียวเรืองแสงเมื่อครู่นี้
บนพรมยังมีเศษเซรามิกและดินหลงเหลืออยู่
เสื้อคลุมของเขาร่วงอยู่บนพื้น ว่างเปล่า
เหมือนเธอไม่เคยมีอยู่จริง
ลี่ซือเฉิงก้มตามองบาดแผลที่เริ่มตกสะเก็ดบนนิ้วหัวแม่มือ
“ดื่มมาหลายครั้งแล้ว”
ลี่ซือเฉิงไม่เคยเชื่อในภูติผี ไม่เชื่อในโชคชะตา
ไม่เชื่อใครเลย
เขาเชื่อเพียงมีดในมือของตัวเองเท่านั้น
แต่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น tonight เหนือกว่าความรู้ทั้งหมดในชีวิตสามสิบเอ็ดปีของเขา
เขายืนนิ่งอยู่ที่เดิมนานมาก
นานจนแสงจันทร์เคลื่อน ตอนฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทาอมฟ้า
เขาก้มลงเก็บเสื้อคลุมที่ร่วงอยู่บนพื้น ปัดฝุ่นออก แล้วพาดไว้ที่พนักเก้าอี้
จากนั้นเขามองไปที่กระถางดอกไม้
เงียบไปครู่หนึ่ง
ยกมันขึ้นวางไว้ทางขวามือของโต๊ะทำงาน
ตำแหน่งนั้นเดิมมีตุ๊กตาทองเหลืองตั้งอยู่ ถูกเขาย้ายไปที่มุมหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ
ตอนวางกระถางลง ก้นกระถางกระทบกับพื้นโต๊ะ เกิดเสียง “ดัง” ทึบ ๆ
ลี่ซือเฉิงจ้องมันอยู่สองวินาที แล้วหันหลังเดินไปนั่งในเก้าอี้หนัง
หยิบซองบุหรี่บนโต๊ะ ดึงออกมาหนึ่งมวน คาบไว้ระหว่างริมฝีปาก เปลวไฟจากไฟแช็กลุกขึ้น ส่องให้เห็นครึ่งหน้าของเขา——
คิ้วคมกริบ เบ้าตาลึก จมูกเหมือนถูกแกะสลัก เส้นกรามตึงเครียด
ควันลอยออกจากริมฝีปาก ทำให้สีหน้าของเขาพร่ามัว
เขาพิงพนักเก้าอี้ สายตาจับจ้องไปที่กระถางดอกไม้นั้น ไม่ขยับไปไหนเป็นเวลานาน
ต้นไม้ต้นหนึ่ง
ต้นไม้ที่กลายเป็นปีศาจแล้วกลับไปเป็นต้นไม้
ถ้าพูดออกไป ไม่มีใครเชื่อหรอก
ถ้าลูกน้องของเขารู้ คงคิดว่าท่านลี่โดนคุณไสยจนสมองไม่ปกติน่าจะ
ลี่ซือเฉิงพ่นควันออกมา หรี่ตา
เขานึกถึงตอนที่เธอหมอบอยู่บนพรม ห่มเสื้อคลุมของเขา พูดว่า “หนูหิว”
นึกถึงตอนที่เธออุ้มราก พูดว่า “รบกวนคุณ” น้ำเสียงแบบนั้น
นึกถึงตอนที่เธอสลายไป ดวงตาคู่นั้น
เธออยากพูดอะไรกันแน่?
บุหรี่ไหม้ถึงปลาย แสบที่ปลายนิ้ว
เขาดึงสติกลับมา กดบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ เกิดเสียง “จี่” เบา ๆ
เขาเอื้อมมือปิดโคมไฟบนโต๊ะ
ห้องทำงานมืดลง
ลี่ซือเฉิงหลับตา
แต่เสียงนั้นยังก้องอยู่ในหู——“ของสีแดง ๆ บนตัวคุณ หนูดื่มมาหลายครั้งแล้ว”
สามเดือน
กระถางดอกไม้นี้อยู่ที่นี่สามเดือน
เขาเคยฆ่าคนเจ็ดคนในห้องทำงาน เคยบาดเจ็บสี่ครั้ง ทุกครั้งที่เลือดไหลลงกระถาง เขาไม่เคยแม้แต่มอง
ส่วนเธอ กลับคอยดื่มเลือดของเขามาโดยตลอด
เขาลืมตาขึ้นทันที หันหน้ามองกระถางดอกไม้นั้น
ใต้แสงจันทร์ ใบของกล้วยไม้ปีศาจตั้งนิ่งอยู่ในความมืด ไม่ขยับ
ไม่มีแสงเรือง ไม่มีความผิดปกติ
ก็แค่ต้นไม้ล้มลุกธรรมดา ราคาไม่กี่บาท
ลี่ซือเฉิงยื่นมือออกไป
ลอยอยู่เหนือกระถาง นิ่งไม่ขยับ
แค่เขาบีบแรง ๆ แผลก็จะฉีกขาดอีกครั้ง
เลือดจะหยดลงไป
เธอก็จะ——
เขาดึงมือกลับทันที
“บ้าไปแล้วจริง ๆ”
เขาลุกขึ้น เดินเร็ว ๆ ไปที่ประตูห้องทำงาน รองเท้าหนังกดบนพื้นไม้ ทุกก้าวเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
ถึงหน้าประตู เขาหยุด
ยืนอยู่สองสามวินาที
แล้วเดินกลับมา นั่งลงในเก้าอี้หนังอีกครั้ง จ้องกระถางดอกไม้นั้น ใบหน้าหม่นหมองเหมือนช่วงสุดท้ายก่อนพายุฝนจะมา
เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่ารออะไรอยู่
รอให้ต้นไม้กลายเป็นคนอีกครั้ง?
รอให้เจ้าตัวเล็กที่ไม่รู้อะไรเลย เปลือยกาย หมอบลงข้างเท้าเขา แล้วพูดว่า “หวานจัง”?
ลี่ซือเฉิงซบหน้าลงในฝ่ามือ
ด่าเบา ๆ หนึ่งคำ
เขานั่งอยู่บนเก้าอี้หนังแบบนั้นทั้งคืน
จนฟ้าสว่างเต็มที่
เขาจึงลุกขึ้น เดินเข้าไปในห้องน้ำในตัว
ชายในกระจกใต้ตาดำคล้ำ คางมีหนวดเคราเล็ก ๆ สีเข้ม ดูเหนื่อยล้าหม่นหมองทั้งตัว
น้ำเย็นสาดลงบนใบหน้า ฟื้นคืนความใสทันทีเล็กน้อย