พอได้ยินแบบนั้น ดวงตาของเธอแดงขึ้นมาทันที
ดวงตาดอกท้อที่เปี่ยมประกายนั้นเอ่อล้นไปด้วยน้ำตา ขอบตาสีชมพูตามธรรมชาติยิ่งเข้มขึ้นกว่าเดิม ดูน่าสงสารเหลือเกิน เธออ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ถูกพลังของเขากดดันจนไม่กล้าส่งเสียง
ลี่ซือเฉิงไม่สนใจเธออีก หันหลังเดินไปที่โต๊ะทำงาน
แต่ด้านหลังกลับมีเสียงดังซู่ซ่าเบา ๆ
เขาหันกลับไป
ต้นไม้กลายเป็นวิญญาณต้นนั้นกำลังยื่นปลายนิ้วออกมาจากใต้เสื้อโค้ทอย่างระมัดระวัง เอื้อมไปเก็บหยดเลือดที่กระเด็นอยู่บนพื้นอย่างพิถีพิถัน—
ปลายนิ้วแตะเลือด เธอก็รีบหดกลับทันที แล้วรีบส่งปลายนิ้วเข้าปากอย่างรวดเร็ว
ขนตากระพริบเบา ๆ เผยสีหน้าพึงพอใจปนรู้สึกผิด
สีหน้าของลี่ซือเฉิงมืดลง
เขาก้าวยาว ๆ กลับมา คว้าข้อมืออันบางบางของเธอไว้ แล้วยกตัวเธอขึ้นจากพื้น
ร่างเธออ่อนปวกเปียก พิงเข้าไปในอ้อมแขนของเขา ใบหน้าอันงดงามราวกับดอกท้อนั้นแนบชิดกับอกของเขาโดยไม่ทันตั้งตัว
“ฟังให้ดี”
นิ้วหัวแม่มือของเขากดลงบนเส้นเลือดที่ข้างลำคอของเธอ เสียงต่ำทุ้มอันตราย
“ถ้ากล้าแอบกินเลือดฉันอีก—”
“ฉันจะโยนแกกลับลงกระถาง กลบดินให้มิด ชาตินี้อย่าหวังจะออกมาอีก”
เธอถูกเขาขู่จนตาแดง ริมฝีปากสั่นระริก
“แต่...ฉันหิว...”
“แกเป็นต้นไม้” ลี่ซือเฉิงพูดตัดบทอย่างเย็นชา
“ต้นไม้อาบแดดก็พอแล้ว”
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาสีเหลืองอำพันใสแวววาวเต็มไปด้วยความน้อยใจและความงุนงง
“แต่...อาบแดดไม่อิ่มหนิ”
ลี่ซือเฉิงจ้องเธอ สายตาลึกดั่งน้ำลึกที่มองไม่เห็นก้น
เขามีอายุสามสิบเอ็ดปี ผ่านโลกทั้งขาวทั้งดำมา ไม่เคยมีใครกล้าต่อรองกับเขา
วันนี้ต้นไม้ต้นหนึ่งกล้า
“อาบแดดไม่อิ่ม?”
เขาพูดซ้ำอีกครั้ง น้ำเสียงเย้ยหยัน “งั้นแกคิดว่าฉันควรปล่อยเลือดเลี้ยงแกทุกวันงั้นสิ?”
เธอคิดจริงจังแล้วส่ายหน้า
“ไม่ต้องทุกวันหรอก”
“ตอนนายบาดเจ็บ น้ำสีแดง ๆ ไหลออกมา ไม่อย่างนั้นก็เสียของน่ะสิ”
เสียของ
ลี่ซือเฉิงเกือบหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน
เขาแค่กระทืบเท้า ทั้งเมืองไห่เฉิงก็ต้องสั่นสะเทือน
ใครต่อใครยอมเสียเนื้อเสียตัวเพื่ออยากได้ของมาฝากเขา แค่ให้เขามองตาก็ยังไม่ได้
แต่ต้นไม้นี่สิ กลับคิดเรื่องเลือดที่ไหลจากบาดแผลของเขา
“ฟังไว้นะ”
เขาถอยหลังหนึ่งก้าว สายตาเย็นชามองผ่านเธอ “ฉันไม่ใช่คนดีอะไร วันนี้แกคลานออกมาจากดอกไม้ ฉันไม่ฆ่าแกทิ้งตรงนั้น ก็ถือว่าเป็นข้อยกเว้นแล้ว”
“แต่ข้อยกเว้นมีได้ครั้งเดียว”
เขาหันหลัง รองเท้าหนังเหยียบเศษกระถางบนพรม เกิดเสียงดังกรอบแกรบ
“ก่อนรุ่งสาง ถ้าแกยังอยู่ที่นี่—”
เขาไม่ได้พูดต่อ
แต่เสียงที่ค้างคาไว้นั้น ทำให้ขนลุกชันยิ่งกว่าคำข่มขู่ใด ๆ
เธอก้มหน้า มองเศษกระถางแตกกระจายกับดินที่ร่วงหล่นบนพรม
รากของกล้วยไม้ปีศาจยังโผล่พ้นดิน ตูม ๆ น่าสงสาร เปื้อนดิน ดูเหมือนจะใกล้ตาย
จู่ ๆ ดวงตาเธอก็แดงขึ้นอีกครั้ง
“แต่...”
ในดวงตาสีเหลืองอำพันใสสะท้อนเงาของเขา เสียงนุ่มนวลจนเกือบจะแตกสลาย
“ฉันไม่มีกระถางแล้วนี่นา”
ลี่ซือเฉิงหยุดก้าว
“นายเตะมันแตก”
ลี่ซือเฉิงหันหลังให้เธอ ขากรรไกรเกร็งแน่น
อากาศเงียบไปสองสามวินาที
เขาค่อย ๆ หันกลับมา เห็นเธอนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น
เสื้อโค้ทตัวกว้างหลุดจากไหล่ข้างหนึ่ง เผยให้เห็นไหล่กลมขาวผ่อง
เธอค่อย ๆ ยื่นมือออกไป ประคองต้นกล้วยไม้ปีศาจที่ล้มทั้งต้นขึ้นมา ปลายนิ้วปัดดินที่ติดรากออก การเคลื่อนไหวเบามือราวกับสัมผัสของมีค่าที่แตกหักง่าย
ภายใต้แสงจันทร์ ใบหน้าด้านข้างของเธอสงบและอ่อนโยน ต่างจากตอนที่เลียเลือดอย่างน่าหลงใหลเมื่อครู่นี้ราวกับคนละคน
“รากยังอยู่”
น้ำเสียงของเธอมีความโล่งใจอย่างระมัดระวัง “ถ้าปลูกกลับลงไป...น่าจะรอด”
“...ฉันก็รอดได้เหมือนกัน”
คิ้วของลี่ซือเฉิงขมวดเป็นตัวจีนคำว่า "ชวน"
ไร้สาระ
ไร้สาระสิ้นดี
เขาเคยฆ่าคน เคยวางเพลิง ปีนขึ้นมาบนกองซากศพถึงจุดนี้
แต่ตอนนี้กลับต้องมายืนอยู่ในห้องทำงานของตัวเอง มองต้นไม้วิญญาณกอดรากตัวเองบอกว่ากระถางถูกเตะแตก
เงียบไปครู่หนึ่ง ในที่สุดเขาก็เอ่ยปาก:
“แล้วยังไง?”
“ก็...”
เธอกอดต้นไม้ที่เหี่ยวเฉานั้นไว้ เงยหน้าขึ้น ใบหน้างดงามราวกับดอกท้อเต็มไปด้วยความงุนงง:
“...นายซื้อกระถางใหม่ให้ฉันได้ไหม?”
ลี่ซือเฉิงรู้สึกว่าตัวเองคงบ้าไปแล้ว
เขายืนอยู่ในห้องทำงานตอนตีสอง ฟังต้นไม้ที่กลายเป็นวิญญาณพูดขอของกับเขา
“ซื้อกระถาง?” เส้นเลือดที่ขมับของเขากระตุกหนึ่งครั้ง
เธอพยักหน้า ผมสีเขียวอ่อนยาวสลวยปลิวตามไหล่ ส่องประกายเรืองรองภายใต้แสงจันทร์
“อื้ม”
เธอดึงรากต้นไม้นั้นมากอดไว้อีกครั้ง “ไม่ต้องใหญ่ด้วย...แค่พอใส่ฉันได้ก็พอ”
ลี่ซือเฉิงหัวเราะเย็นชา ไม่ขยับ
เธอคิดอยู่อึดใจ แล้วพูดเสริมเสียงเบา “รบกวนด้วยนะ”
รบกวนด้วย
ท่านลี่ผู้ยิ่งใหญ่ บุคคลที่ทรงอำนาจที่สุดในเมืองไห่เฉิง ฆ่าคนไม่ยั้ง ไม่เคยมีใครกล้าพูดว่า "รบกวนด้วย" กับเขา
...เหมือนเขาเป็นพนักงานส่งของที่บังเอิญผ่านมา ช่วยซื้อกระถางให้เธอได้
เขาควรปฏิเสธ
ควรจะโยนเจ้าต้นไม้ปีศาจนี่ทิ้งทั้งรากทั้งดอก หรือไม่ก็จุดไฟเผาทิ้งให้สิ้นซาก
แต่มองเธอยืนเท้าเปล่า สวมเสื้อโค้ทของเขา นั่งยอง ๆ อยู่ท่ามกลางเศษกระถาง อุ้มรากไม้เปื้อนดินไว้ในอ้อมแขน มองเขาด้วยดวงตาบริสุทธิ์ไร้เดียงสา—
“...รบกวนนายซื้อกระถาง แล้วก็ปลูกฉันกลับลงไป...”
“ฉันจะได้กลับไปเป็นต้นไม้ ไปอาบแดด”
เธอพูดจริงจังมาก
ราวกับการอาบแดดคือตอนจบที่ดีที่สุดสำหรับเธอ
พูดจบก็ก้มหน้าลง พึมพำเบา ๆ
“แบบนี้...ก็จะไม่กินน้ำสีแดง ๆ นั่นอีกแล้ว”
“...เลือดของนายไง”
รูม่านตาของลี่ซือเฉิงหดลงเล็กน้อย
ตอนที่เธอพูดประโยคนี้ น้ำเสียงมีความระมัดระวังอย่างมีขอบเขต
เห็นได้ชัดว่าเป็นต้นไม้ที่ไม่รู้อะไรเลย แต่กลับพยายามเข้าใจความหมายของเขา—ถ้าเขาไม่ให้กิน เธอก็ไม่กิน
...ว่านอนสอนง่ายจนพูดไม่ออก
“รู้นะว่านั่นคือเลือดฉัน” เสียงเขาไม่มีความรู้สึกใด ๆ
เธอพยักหน้า
“นายเพิ่งพูดไป”
เธอคิดแล้วเสริม “ถึงมันจะหวานมาก...แต่นายไม่ชอบให้กิน ฉันก็จะไม่กิน”
พูดจบ เธอยกรากไม้ในอ้อมแขนขึ้นมาเล็กน้อย เหมือนกำลังโชว์ความจริงใจ
“ดูสิ ฉันขุดรากออกมาหมด ไม่ได้ทำให้หัก ปลูกกลับลงไปก็รอด”
แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาเฉียง ๆ
ปลายนิ้วที่เปื้อนดินของเธออุ้มรากไม้สีเขียวอ่อน ใบหน้างดงามนั้นเต็มไปด้วยความจริงจัง
ลี่ซือเฉิงยืนอยู่ตรงนั้น มองเธอจากเบื้องบน
เงียบไปนาน
“รออยู่”
เสียงต่ำ ๆ ฟังไม่ออกว่ามีอารมณ์ใด
เขาหันหลังเดินออกไป ห้องทำงานเงียบสงบลง
เธอคุกเข่าอยู่บนพรม ยังอุ้มรากไม้ในอ้อมแขน มองไปทางที่เขาหายไปอย่างงงงัน
ประตูไม่ได้ปิดสนิท แสงไฟเย็นเฉียบจากโถงทางเดินเล็ดลอดผ่านช่องประตูเข้ามา ทอดเงายาวบนพื้น
เขา...ไปซื้อกระถางให้เธอจริง ๆ หรือ?
เธอไม่แน่ใจเลย