เธอชะงักไปครู่หนึ่ง
คิดหาคำตอบอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า "...ก็เพราะดอกไม้คิดว่าเธอต้องการดอกไม้นี่นา เธอเดินจากไปเร็วมาก ดอกไม้เลยคิดว่าเธออาจจะเขินที่ถูกดอกไม้จูบ"
ลี่ซือเฉิงเอนหลังพิงโซฟา มองสีหน้าจริงจังปนมั่นใจเล็กน้อยของเธอ
"...พูดถูกเธอแล้วล่ะ"
เธอกระพริบตา "จริงเหรอ? เธอเขินจริง ๆ เหรอ?"
เขายกชามน้ำตาลขึ้นดื่มเองคำหนึ่ง "อืม ตอนนี้ฉันเขินมาก"
ดวงตาดอกท้อของลี่หลานอินเปล่งประกายแบบที่เหมือนกำลังคิดว่า "ดอกไม้จับได้แล้วว่าเธอมีจุดอ่อน" ราวกับค้นพบทวีปใหม่
มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น "งั้นต่อไปดอกไม้จะจูบมันบ่อย ๆ ดอกไม้อยากเห็นเธอเขิน"
เขามองท่าทางภูมิใจน้อย ๆ ของเธอ ปลายนิ้วหยุดอยู่ที่ขอบชามครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ย "...อย่าจูบตรงนั้นเลย"
เธอชะงัก "ทำไมล่ะ? เธอไม่บอกเหรอว่ามันชอบให้ดอกไม้จูบ"
"ก็ชอบ"
สายตาของเขาจับจ้องที่ริมฝีปากเธอ "แต่จูบตรงนั้น เธอจะมีคำถามเยอะ จูบตรงนี้—"
เขาชี้ไปที่ริมฝีปากของตัวเอง "เธอจะไม่มีคำถาม"
เธอเอียงคอ คิดว่าสองอย่างนี้ต่างกันตรงไหน
"...จูบตรงนี้ ดอกไม้จะไม่ถามอะไรเลยเหรอ?"
"อือ เธอจะเงียบลง"
เธอคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตัดสินใจทดลองดูว่าที่พูดมาเป็นความจริงหรือเปล่า
แล้วก็ยันเข่าลุกเข้าไปใกล้เขา ดวงตาดอกท้อจ้องเขม็ง "งั้นดอกไม้ลองดู"