หลี่หลานอินขยับตัวเข้าไปแนบชิดเขามากขึ้น
เข่าเลื่อนไปโดนผ้าขนหนูที่พันไว้รอบเอวเขาอย่างไม่รู้ตัว ผ้าบางๆ นั้นสัมผัสกับขาของเธอ
ทั้งตัวเธออ่อนปวกเปียกกลับไปนอนบนฟูกอีกครั้ง แม้แต่จะยื่นมือยังดูเชื่องช้า
"...ไม่รู้ ดอกไม้ไม่รู้"
เสียงของเธออ่อนลงจนเกือบจะเหมือนการอ้อน "ดอกไม้ไม่มีแรงแล้ว"
พูดจบ นิ้วมือที่เคยกำผ้าปูแน่นก็คลายออก ห้อยลงข้างตัวอย่างแผ่วเบา
ดวงตาดอกท้อหลับครึ่งเปลือก ปลายหางตาที่แดงก่ำเหมือนถูกย้อมด้วยกลิ่นอายของอารมณ์ให้เข้มขึ้นอีก
"เหมือนตอนที่ดอกไม้เพิ่งแปลงร่างใหม่ๆ นั่นแหละ—"
"อ่อนแรงจนลุกไม่ไหว ตอนนั้นดอกไม้กองอยู่ข้างกระถางดอกไม้ที่แตก ก็เป็นแบบนี้"
สายตาของเขามองเธออย่างมืดมน
เธอนอนอยู่บนเตียง กระดุมเสื้อเชิ้ตกระจาย
เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าและเนื้อหนังช่วงอกเล็กน้อย ขยับขึ้นลงแผ่วเบาตามลมหายใจ ร่างอวบอิ่มขาวเนียนสองนั้นโผล่พ้นผ้าให้เห็นรำไร
เขาก้มหน้าลง ริมฝีปากแนบกับผิวกายเนียนละเอียดใต้กระดูกไหปลาร้าของเธอ สัมผัสได้ถึงแรงสั่นที่มองไม่เห็นใต้ผิวหนังของเธอ
"...ต้นไม้นั่นก็ลุกไม่ขึ้นแล้ว"
เสียงของเขาอู้อี้อยู่บนผิวเธอ "เพราะโดนเธอเตะ"
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ถูกดึงกลับมาจากภวังค์ได้บ้าง "...ดอกไม้ขอโทษแล้วไง—"
"ขอโทษอย่างเดียวไม่พอ เธอต้องรับผิดชอบ" ริมฝีปากของเขาเคลื่อนออกจากกระดูกไหปลาร้าเธอ สายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าของเธอ
เธอกระพริบตา "...จะให้รับผิดชอบยังไง?"
เขาไม่ตอบ เพียงก้มหน้าลงอีกครั้งและจูบเธอซ้ำ