"ไม่ต้อง" ลี่ซือเฉิงขัดเธอกลางคัน
ฝ่ามือวางลงบนต้นคอของเธอ พลางหมุนตัวเธอเบา ๆ ให้หันไปทางประตูห้องน้ำ "……ลงไปกินน้ำตาลของเธอเถอะ มันจะหายเอง"
ลี่หลานอินไม่ยอม "ดอกไม้ไม่ไป ดอกไม้จะชิมเหล้า!"
เขามองเธอยืนอยู่บนกระเบื้องเปียกชื้น เท้าเปล่า ดวงตาทรงกลีบบัวฉายแววอยากรู้อยากเห็นราวกับไม่รู้จักคำว่าอันตรายเลยแม้แต่น้อย
เปลวไฟที่เพิ่งถูกน้ำเย็นดับลงก็ค่อย ๆ ลุกโชนขึ้นมาอีกครั้ง
ความคิดในใจ: ต้องรีบอุ้มเธอออกไปให้ได้ ไม่งั้นอาบน้ำนี้ก็อาบเปล่า
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว หยดน้ำร่วงจากปลายผมลงบนไหล่ ไหลไปตามกระดูกไหปลาร้า
เสียงแหบพร่าหลังผ่านน้ำเย็นมา "ตอนนี้ไม่ได้ เธอกินน้ำตาลยังเอะอะได้ขนาดนี้ ถ้ากินเหล้าอีก เธอคงจะรื้อคฤหาสน์ฉันทิ้งแน่"
เธออ้าปากจะเถียง แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเขาสัญญาจะพาเธอไปชิมของ"ทั้งหวานทั้งเผ็ด"แบบนั้น แล้วตอนนี้กลับมาหลอกดอกไม้
แต่เธอก็ทำเรื่องวุ่นวายมาเป็นครึ่งวันเพราะน้ำตาลสี่ถ้วยจริง ๆ และเรื่องที่ดอกไม้มีน้ำตาลกินก็ดูจะไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนเท่าไร
เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง นึกถึงเหตุผลที่ขึ้นมาข้างบน "แล้วแบบนี้ตกลงต้องให้ดอกไม้ช่วยไหม? มันยังแปลงร่างกลับไม่ได้เหรอ? เมื่อกี้ดอกไม้หอมมันไปทีหนึ่ง แล้วเธอก็หนีไป——หรือว่าดอกไม้หอมผิดวิธี?"