ลี่ซือเฉิงมองนักออกแบบแวบหนึ่ง
นักออกแบบเข้าใจได้ทันที จึงย่อตัวลง พยายามทำน้ำเสียงให้อ่อนโยนที่สุด
“คุณลี่คะ คุณแค่ยืนขึ้นก็พอ ฉันจะวัดไหล่กับเอวให้——”
ยังพูดไม่ทันจบ ลี่หลานอินก็หดตัวกลับเข้าไปในอ้อมอกของลี่ซือเฉิงแล้ว แขนสองข้างกอดคอเขา ขาก็พาดเอว ตัวอ่อน ๆ ราวกับโคอาล่าตกใจเกาะเขาอยู่
“ไม่เอา! เธอจะจับหนู!”
ลี่ซือเฉิงถูกเธอรัดจนหายใจสะดุด ต้องเอื้อมมือลูบหลังเธอปลอบ
“เธอจะวัดขนาดให้เธอ ไม่ได้จะจับเธอ”
เธอยิ่งกระชับแขนแน่นขึ้น เสียงสั่น ๆ ด้วยความน้อยใจ “ก็ไม่ได้ ทั้งที่หนูไม่รู้จักเธอ”
ลี่ซือเฉิงเงียบไปครู่หนึ่ง
นักออกแบบยืนอยู่ข้าง ๆ สายวัดในมือไม่รู้ว่าจะส่งต่อหรือจะเก็บกลับดี
“คุณลี่คะ?” เธอเอ่ยขึ้นอย่างลองเชิง
ลี่ซือเฉิงยื่นมือ “ส่งสายวัดมา”
นักออกแบบโล่งอก รีบส่งให้ทันที
เขารับสายวัดมา ก้มมองคนในอ้อมแขน
“ยืนให้ดี ๆ”
เธออิดออดอยู่สองวินาที ค่อย ๆ เลื่อนตัวลงจากขาเขาอย่างไม่เต็มใจ ยืนเท้าเปล่าบนพรม หันหน้าเข้าหาเขา
ชายเสื้อเชิ้ตสีดำพอดียาวมาถึงโคนขา เผยให้เห็นขาขาวเนียนสองข้าง เรียวบาง นิ้วเท้าขดงอเล็กน้อย
“ยืนแล้ว”
ลี่ซือเฉิงลุกขึ้น ถือสายวัดเดินไปทางด้านหลังเธอ
แผ่นหลังเธอบางมาก เห็นโครงกระดูกสะบักลาง ๆ ทะลุเนื้อผ้าเสื้อ เขาสอดสายวัดผ่านใต้รักแร้เธอ รอบอกเธอ——