ในห้องหนังสือเงียบไปครู่หนึ่ง
ลี่ซือเฉิงใช้มือข้างหนึ่งโอบเอวเธอไว้ มืออีกข้างพลิกดูเอกสาร การเคลื่อนไหวเบามาก กลัวจะปลุกเธอให้ตื่น
นอกประตูมีเสียงเคาะเบา ๆ สองครั้ง
“ท่านลี่ นักออกแบบมาถึงแล้วครับ”
คนในอ้อมแขนขยับตัว คราง “อื้อ” อย่างงัวเงีย ศีรษะซุกไซ้ไหล่เขา เหมือนถูกรบกวนจนสะดุ้งตื่น
เขาก้มมองเธอแล้วพูดเสียงเบาลง “รู้แล้ว ให้เธอรอในห้องรับแขก”
พ่อบ้านรับคำ แล้วเสียงฝีเท้าก็ห่างออกไป
คนในอ้อมแขนขยับ คิ้วขมวดเล็กน้อย เปลือกตาค่อย ๆ ปรือขึ้น ดวงตาดอกท้อนั้นฉาบด้วยหมอกความง่วงเหงาหาวนอน
“……ใครเหรอ?”
“นักออกแบบ”
“นักออกแบบคืออะไร?”
“คนที่ทำเสื้อผ้า”
เธอรู้สึกตัวขึ้นมาเล็กน้อย เบิกตากว้างทันทีแล้วเงยหน้าขึ้น ผมสีเขียวอ่อนร่วงหล่นจากไหล่
“คนที่ทำเสื้อผ้า? คือคนที่จะมาทำเสื้อผ้าให้ฉันใช่ไหม?”
“อื้ม”
“อยู่ที่ไหน?”
“ห้องรับแขก”
เธอลุกขึ้นนั่งตัวตรงจากอ้อมแขนเขา ดวงตาดอกท้อฉายแววอยากรู้อยากเห็นและระแวดระวัง เหมือนแมวน้อยที่ถูกคนแปลกหน้ามารบกวนเวลานอนกลางวัน
“เธอหน้าตาเป็นยังไง?”
“ฉันไม่ได้ดู”
“งั้นเธอจะจับฉันไปไหมเนี่ย?”
ลี่ซือเฉิงมองเธอ
“ไม่”
“ทำไมล่ะ?”
“เพราะเธอคือดอกไม้ของฉัน”
เธอกระพริบตา ราวกับกำลังเคี้ยวน้ำหนักของประโยคนั้น แล้วมุมปากก็โค้งขึ้น พิงกลับเข้าไปในอ้อมแขนเขา นิ้วมือเกลียวกระดุมเสื้อเชิ้ตของเขาเล่น “งั้นเธอไปเป็นเพื่อนฉันสิ”