"คุณดูดอกไม้ที่ขึ้นอยู่กลางทุ่งสิ พอลมพัด กลีบดอกไม้ก็ค่อย ๆ แผ่ออกมา แสงแดดส่องลงไป ระยิบระยับ—"
พูดพลาง เธอก็หมุนตัวตรงนั้นอีกครั้ง ชายเสื้อเชิ้ตสีดำปลิวขึ้น เผยให้เห็นขาขาวเนียนสองข้าง
"แบบนี้ถึงจะสวย ดอกไม้ต้องได้หายใจ"
นักออกแบบมองเธอ แล้วก็มองคุณลี่ที่กำลังนั่งอยู่บนโซฟาอีกฝั่ง ใบหน้านิ่งสงบ รู้สึกว่าตัวเองที่อยู่ตรงกลางกำลังจะหายใจไม่ออก
"คุณลี่หลานอินคะ"
นักออกแบบเลือกใช้คำอย่างระมัดระวัง "คุณหมายถึงว่าอยากได้...แบบที่เผยผิวเยอะหน่อยเหรอคะ?"
"เผยผิวคืออะไร?"
"ก็คือ...ผิวที่โผล่ออกมาเยอะขึ้นหน่อย"
"ใช่! ให้โผล่ออกมาเยอะ ๆ!"
ลี่หลานอินพยักหน้าหงึกหงัก ราวกับเจอคนที่เข้าใจเธอ "ดอกไม้ต้องโผล่ออกมาให้เห็นสิ แล้วคุณเคยเห็นดอกไม้ดอกไหนที่ห่อหุ้มตัวเองมิดชิดแบบนั้นบ้าง?"
"…………ไม่เคย"
"ใช่ไหมล่ะ!"
เธอตบมือหนึ่งที แล้วก็เดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกสองก้าว ดวงตาดอกท้อฉายแววเย้ายวนที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว "คุณเป็นผู้ช่วยของดอกไม้ ส่วนฉันเป็นดอกไม้ ผู้ช่วยของดอกไม้ต้องฟังดอกไม้พูด ใช่ไหม?"
นักออกแบบอ้าปากจะพูด แต่กลับพบว่าตัวเองไม่สามารถเถียงตรรกะนี้ได้
"……ใช่"
"งั้นก็ฟังฉัน ฉันเอาสวย ๆ สีสด ๆ กลีบดอกไม้ต้องโผล่ออกมา"
พูดพลาง เธอก็พลิกกลับไปที่ชุดกระโปรงยาวสีฟ้าอมเขียวในแบบรูปเล่ม ตบที่หน้านั้น "เอาอันนี้ด้วย แล้วก็อันที่ปกคอมีลูกไม้—ใช่ แล้วก็อันนี้—"