ดวงตาของนางสว่างวาบขึ้นชั่วขณะ ไม่ยอมรอช้าที่จะหันขวับกลับมา "จริงเหรอ?"
ลี่ซือเฉิงไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่ส่งช้อนโจ๊กนั้นเข้าไปใกล้ปากของนางอีกครั้ง
หนึ่งคำ สองคำ ชามก็หมดเกลี้ยง
กลืนคำสุดท้ายลงคอไปแล้ว นางก็รีบเงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาดอกท้อเป็นประกายวาววับจ้องมองเขา "กินเสร็จแล้ว! พูดได้แล้วสิ!"
ลี่ซือเฉิงวางช้อนลง หยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาเช็ดคราบน้ำโจ๊กที่ติดอยู่ที่มุมปากของนางให้
นางยอมเงยหน้าขึ้นให้เขาทำความสะอาดอย่างว่าง่าย
เสื้อเชิ้ตสีดำที่สวมใส่อยู่ ตัวที่เหมือนกับของลี่ซือเฉิง เปิดออกเล็กน้อยระหว่างการดิ้นรนเมื่อครู่ เผยให้เห็นไหปลาร้าและหัวไหล่ที่ขาวผ่อง
"จะให้พูดอะไร?"
"เรื่องเลือดไง! นายบอกว่าให้กินให้เสร็จก่อนแล้วค่อยพูด!"
"ฉันบอกว่า 'เรื่องเลือดค่อยว่ากันทีหลัง' แต่ฉันไม่ได้บอกว่าจะให้เธอ"
"นาย——"
นางสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ "นายหลอกฉันอีกแล้ว!"
"ไม่ได้หลอก"
"หลอก!"
"ไม่ได้หลอก"
"นายหลอกฉันอยู่ดี!" นางเริ่มใจร้อน
นางพยายามจะลงจากตักของเขา มือทั้งสองข้างดันทิ้งที่อกของเขาอย่างสุดแรง "นายไปไกล ๆ เลย! ฉันไม่เล่นกับนายแล้ว! ทุกครั้งนายก็บอกว่าจะให้ ทุกครั้งก็หลอกฉัน——"
"นายสวมหนังของพวกเดียวกันกับฉันมาหลอกดอกไม้ นายเป็นคนที่เลวที่สุดในโลกนี่แหละ!"
นางพูดพลาง ตาก็เริ่มแดงขึ้นมาอีกครั้ง
ลี่ซือเฉิงโอบเอวของนางไว้ด้วยแขนข้างหนึ่ง ส่วนอีกมือหนึ่งกดมือทั้งสองที่ผลักเขาอยู่ให้แน่น แล้วตรึงตัวนางไว้ในอ้อมกอด