พ่อบ้านถอยออกไปแล้ว ลี่ซือเฉิงนั่งอยู่คนเดียวในห้องอาหารอันกว้างใหญ่ ควันไอน้ำจากกาแฟลอยระเรื่อขึ้นมาพร่าเลือนสายตา
เขายกถ้วยขึ้นแล้ววางลง สายตาจับจ้องไปที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามซึ่งว่างเปล่า
นางไม่ลงมา
ไม่ใช่ว่าไม่อยากลง แต่ลุกไม่ไหวต่างหาก—
ถูกเขาห่อตัวเป็นหนอนไหมม้วนอยู่ในผ้าห่ม
คิดถึงตรงนี้ ลี่ซือเฉิงอดที่จะหัวเราะเบา ๆ ออกมาไม่ได้
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ส่งข้อความถึงพ่อบ้านว่า เรียกนักออกแบบมาสิบโมงเช้า
ส่งไปแล้วเขาก็นึกได้ จึงพิมพ์เพิ่มอีกว่า เอาแบบรูปเล่มมาด้วยหลาย ๆ เล่ม
วางโทรศัพท์ลง เขาเริ่มกินอาหารเช้า
ขนมปังปิ้ง ไข่ดาว กาแฟดำ เหมือนเช่นทุกวัน ไม่มีความแตกต่างใด ๆ แต่กินไปจนเกือบหมด จู่ ๆ เขาก็หยุดลง เอี้ยวหน้ามองไปที่ขอบหน้าต่าง
บนขอบหน้าต่างว่างเปล่า
กระถางกล้วยไม้ปีศาจนั้นเมื่อคืนนางยกเข้าไปในห้องนอนด้วยตัวเอง เช้านี้เขาก็ไม่ได้รับมันออกมา
ก็แปลว่าดอกไม้นั้นกับหญิงสาวที่กลายเป็นร่างนั้น—
ตอนนี้อยู่ในห้องนอน
...ห้องนอนของเขา
ลี่ซือเฉิงวางส้อมลง ใช้ผ้าเช็ดปากเช็ดมุมปาก สีหน้าเรียบเฉยตามปกติ แต่ใบหูกลับร้อนผ่าว
เขาลุกขึ้นโยนผ้าเช็ดปากกลับลงบนโต๊ะ แล้วก้าวยาว ๆ ไปทางบันได
เดินไปได้สองก้าว ก็หยุดอีกครั้ง
ยืนอยู่ที่หัวบันได เงยหน้ามองไปทางห้องนอนชั้นสอง คิ้วขมวดเล็กน้อย ราวกับกำลังตัดสินใจอะไรยากลำบาก
ยืนอยู่ประมาณสิบวินาที
ลี่ซือเฉิงหันหลัง มุ่งหน้าไปห้องหนังสือ
เขาบอกตัวเอง