เธอรีบร้อนทิ้งแบบรูปเล่มลงข้าง ๆ แล้วพุ่งตัวเข้าไปกอดเขา แขนโอบรอบคอของเขา ใบหน้าโถมซบลงที่ซอกคอ "ฉันไม่บริจาค! นายตัดเสื้อให้ฉัน! ทำไมต้องไปให้คนอื่นด้วย!"
เสียงของเธออู้อี้แผ่ออกมาจากผิวหนังข้างคอเขา ปนความน้อยใจและความรีบร้อนอยู่เล็กน้อย
"...ทั้งหมดเป็นของเธอ"
"งั้นนายก็ให้นักออกแบบทำใหม่สิ เลือกแบบสวย ๆ ดอกไม้ต้องใส่เสื้อผ้าสวย ๆ ถึงจะมีความสุข"
ลี่ซือเฉิงไม่พูดอะไร
มือของเธอโอบรอบคอเขา แก้มแนบชิดข้างคอ ลมหายใจพัดผ่านบาดแผลนั้นจนเกิดอาการคันวาบ
เงียบไปสองสามวินาที
"...รู้แล้ว จะให้เธอทำใหม่"
เธอถึงจะพอใจ ปล่อยเขาออก แล้วหยิบแบบรูปเล่มขึ้นมาอีกครั้ง พลิกดูอย่างเร็วจนกระดาษดังกรอบ ๆ
"อันนี้"
เธอชี้ไปที่ชุดเดรสยาวสีม่วงหมอก คอเสื้อเป็นรูปตัววี เอวคอด ชายกระโปรงบานออก ดั่งระฆังคว่ำ "สีนี้ดูอ่อนโยนจัง"
"แล้วก็อันนี้ด้วย"
เธอพลิกไปอีกหน้าหนึ่ง ชี้ที่ชุดเดรสสายเดี่ยวสีเขียวมินต์ ด้านหลังแทบจะเป็นเพียงเชือกเส้นเล็กไขว้กันสองเส้น "อันนี้เปิดเยอะจัง ดอกไม้ชอบ"
"อันนี้——"
นิ้วของเธอหยุดอยู่ที่ชุดกระโปรงสั้นสีเหลืองไข่ไก่ กระโปรงยาวแค่ต้นขา บนผ้าปักลายดอกไม้เล็ก ๆ ละเอียด "อันนี้ก็ดีเหมือนกัน อันนี้เหมือนดอกไม้ในฤดูใบไม้ผลิ"
เธอเลือกมาเป็นสิบชุดในคราวเดียว เปิดไหล่ เปิดหลัง กระโปรงสั้น กระโปรงผ่าสูง ไม่มีชิ้นไหนเข้าข่าย "แขนยาวสีเรียบ ปกสูง คลุมเข่า" เลยสักชิ้น