หน้าอกของเขาแนบชิดกับหลังของเธอ แขนทั้งสองข้างโอบจากด้านข้างเข้ามา ร่างทั้งร่างของเธอถูกกักไว้ระหว่างโต๊ะหนังสือกับตัวเขา
มือของเธอถูกห่อหุ้มไว้ในฝ่ามือของเขา นิ้วหัวแม่มือกดทับนิ้วหัวแม่มือของเธอ พาเธอปรับท่าทางการจับปากกา
"แบบนี้... ใช้ปลายนิ้วออกแรง ปลายปากกาแตะกระดาษเบา ๆ" เสียงทุ้มต่ำดังจากเหนือศีรษะเธอ
เธอตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
ใกล้เกินไปแล้ว
ใกล้จนรู้สึกได้ถึงการขึ้นลงของอกเขาในทุกครั้ง ลมหายใจของเขาพัดผ่านยอดผมเธอ กลิ่นกาแฟอ่อน ๆ ลอยมา
"...เธอเขียนดูสิ"
ลี่ซือเฉิงจับมือเธอ ลงปลายปากกาบนกระดาษ
"ลี่" ตัวหนังสือของเขาคมและแข็งแกร่งตามสไตล์ ทุกขีดทุกเส้นราวกับถูกสลักด้วยมีด
"ยากจัง..." เธอบ่นเบา ๆ
ลี่ซือเฉิงไม่ตอบอะไร พาเธอเขียนขีดที่สองต่อ
"ซือ" นิ้วของเขาเป็นระเบียบชัดเจน กดทับหลังมือเธอ พร้อมกับความรู้สึกของการควบคุมที่ไม่อาจขัดขืน
"เฉิง" ขีดสุดท้ายลงท้าย
เธอผ่อนคลายทั้งร่าง พิงเข้าไปในอ้อมกอดเขา เงยหน้าขึ้น ดวงตาดอกท้อเต็มไปด้วยความดีใจ
"ลี่ซือเฉิง นี่คือชื่อของนาย"
ลี่ซือเฉิงก้มมองเธอ ไม่พูดอะไร
เธอหยิบกระดาษขึ้นมา ชูขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า มุมปากโค้งงอ ราวกับได้ของวิเศษอะไรสักอย่าง
"อันนี้เป็นของฉันแล้ว"
ลี่ซือเฉิงยืดตัวขึ้น ก้าวถอยห่างหนึ่งก้าว
"อือ ของเธอ"
แล้วจู่ ๆ เธอก็นึกอะไรขึ้นได้ วางกระดาษลง หันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา