เวลาผ่านไปตอนที่ลี่ซือเฉิงเดินผ่าน ดอกไม้ยังเงยหน้าขึ้นโชว์ของที่ได้มาให้เขาดูด้วยความภูมิใจ: "ดอกไม้จะเก็บไว้ขว้างไอ้ตัวปัญหาน่าเกลียดนั่น!"
พูดจบเธอก็หันหลังเดินเข้าห้องหนังสือไป
ลี่ซือเฉิงเดินตามเข้าไป เห็นเธอกำลังเขย่งปลายเท้า พยายามยัดกล้องวงจรปิดตัวนั้นขึ้นไปบนชั้นหนังสือชั้นบนสุดอย่างยากลำบาก
เธอเอื้อมไม่ถึง ก็ลากเก้าอี้มาหนุนปีนขึ้นไป ในที่สุดก็วางของนั่นลงบนยอดตู้ได้
เธอปัดฝุ่นที่มือ แล้วกระโดดลงจากเก้าอี้ ถอยหลังสองก้าว เงยหน้ามองกล้องที่ถูกซ่อนไว้ พยักหน้าอย่างพอใจ
"เก็บเรียบร้อยแล้ว รอวันแกเรียกไอ้ตัวปัญหาน่าเกลียดนั่นมาเมื่อไหร่ ดอกไม้จะเอามันขว้างมัน"
เธอหันกลับมามองลี่ซือเฉิง ดวงตาดอกท้อจริงจังและเอาจริง "ตอนนั้นห้ามแกขวางดอกไม้นะ"
ลี่ซือเฉิงพิงกรอบประตู มองเธอ
"ไม่ขวาง"
เธอพยักหน้าอย่างพอใจ
เดินเข้าไป จับมือเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ดึงมือเขามาโอบรอบเอวตัวเอง แล้วทรุดตัวลงไปในอ้อมแขนของเขา
"เอาล่ะ เรื่องใหญ่วันนี้เสร็จเรียบร้อย ดอกไม้กินข้าวเย็นได้อย่างสบายใจแล้ว"
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาดอกท้อโค้งงอ: "เลือด ถึงเวลาต้องจ่ายหน่อยแล้วใช่ไหม?"
ลี่ซือเฉิงก้มหน้ามองเธอ
เธอซุกอยู่ในอ้อมแขนเขา มือทั้งสองข้างโอบเอวเขา ดวงตาดอกท้อโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยวสองแฉก มุมปากยิ้มอย่างมีเลศนัยแบบ "ดูซิวันนี้ฉันทำดีควรค่าหรือเปล่า"